BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Po śmierci Różanej Przełęczy, Sójczy Szczyt wybrała się do Księżycowej Sadzawki wraz z Rumiankowym Zaćmieniem. Towarzyszyć im miała również Margaretkowy Zmierzch, która dołączyła do nich po czasie. Jakie więc było zaskoczenie, gdy ta wróciła niezwykle szybko cała zdyszana, próbując skleić jakieś sensowne zdanie. Z całości można było wywnioskować, że kotka widziała, jak Niknące Widmo zabił Sójczy Szczyt oraz Rumiankowe Zaćmienie. W obozie została przygotowana więc zasadzka na dymnego kocura, który nie spodziewał się dziur w swoim planie. Na Widmie miała zostać wykonana egzekucja, jednak kocur korzystając z sytuacji zdołał zabić stojącą nieopodal Iskrzącą Burzę, chwilę potem samemu ginąc z łap Lwiej Paszczy, Szepczącej Pustki oraz Gradowego Sztormu, z czego pierwszą z wymienionych również nieszczęśliwie dosięgły pazury Widma. Klan Burzy uszczuplił się tego dnia o szóstkę kotów.

W Klanie Klifu

Plotki w Klanie Klifu mimo upływu czasu wciąż się rozprzestrzeniają. Srokoszowa Gwiazda stracił zaufanie części swoich wojowników, którzy oskarżają go o zbrodnie przeciwko Klanowi Gwiazdy i bycie powodem rzekomego gniewu przodków. Złość i strach podsycane są przez Judaszowcowy Pocałunek, głoszącego słowo Gwiezdnych, i Czereśniową Gałązkę, która jako pierwsza uznała przywódcę za powód wszystkich spotykających Klan Klifu katastrof. Srokoszowa Gwiazda - być może ze strachu przed dojściem Judaszowca do władzy - zakazał wybierania nowych radnych, skupiając całą władzę w swoich łapach. Dodatkowo w okolicy Złotych Kłosów pojawili się budujący coś Dwunożni, którzy swoimi hałasami odstraszają zwierzynę.

W Klanie Nocy

Świat żywych w końcu opuszcza obarczony klątwą Błotnistej Plamy Czapli Taniec. Po księżycach spędzonych w agonii, której nawet najsilniejsze zioła nie były mu w stanie oszczędzić, ginie z łap własnego męża - Wodnikowego Wzgórza, który został przez niego zaatakowany podczas jednego z napadów agresji. Wojownik staje się przygnębiony, jednak nadal wypełnia swoje obowiązki jako członek Klanu Nocy, a także ojciec dla ich maleńkiego synka - Siwka. Kocurek został im podarowany przez rodzącą na granicy samotniczkę, która w zamian za udzieloną jej pomoc, oddała swego pierworodnego w łapy obcych. W opiece nad nim pomaga Mżawka, młodziutka karmicielka, która nie tak dawno wstąpiła w szeregi Klanu Nocy, wraz z dwójką potomków - Ikrą oraz Kijanką. Po tym wydarzeniu, na Srebrną Skórkę odchodzi także starsza Mrówczy Kopiec i medyczka, Strzyżykowy Promyk, której miejsce w lecznicy zajmuje Różana Woń. W międzyczasie, na prośbę Wieczornej Gwiazdy, nowej liderki Klanu Wilka, Srocza Gwiazda udziela im pomocy, wyznaczając nieduży skrawek terenu na ich nowy obóz, w którym mieszkać mogą do czasu, aż z ich lasu nie znikną kłusownicy. Wyprowadzka następuje jednak dopiero po kilku księżycach, podczas których wielu wojowników zdążyło pokręcić nosem na swoich niewdzięcznych sąsiadów.

W Klanie Wilka

Po terenach zaczynają w dużych ilościach wałęsać się ludzie, którzy wraz ze swoją sforą, coraz pewniej poruszają się po wilczackich lasach. Dochodzi do ataku psów. Ich pierwszą ofiarą padł Wroni Trans, jednak już wkrótce, do grona zgładzonych przez intruzów wojowników, dołącza także sam Błękitna Gwiazda, który został śmiertelnie postrzelony podczas patrolu, w którym towarzyszyła mu Płonąca Dusza i Gronostajowy Taniec. Po przekazaniu wieści klanowi, w obozie panuje chaos. Wojownikom nie pozostaje dużo możliwości. Zgodnie z tradycją, Wieczorna Mara przyjmuje pozycję liderki i zmienia imię na Wieczorną Gwiazdę. Podczas kolejnych prób ustalenia, jak duży problem stanowią panoszący się kłusownicy, giną jeszcze dwa koty - Koszmarny Omen i Zapomniany Pocałunek. Zapada werdykt ostateczny. Po tym, jak grupa wysłanników powróciła z Klanu Nocy, przekazując wieść, iż Srocza Gwiazda zgodziła się udzielić wilczakom pomocy, cały klan przenosi się do małego lasku niedaleko Kolorowej Łąki, który stanowić ma ich nowy obóz. Następne księżyce spędzają na przydzielonym im skrawku terenu, stale wysyłając patrole, mające sprawdzać sytuację na zajętych przez dwunożnych terenach. W międzyczasie umiera najstarsza członkini Klanu Wilka, a jednocześnie była liderka - Stokrotkowa Polana, która zgodnie ze swą prośbą odprowadzona została w okolice grobu jej córki, Szakalej Gwiazdy. W końcu, jeden z patroli wraca z radosną nowiną - wraz z nastaniem Pory Nagich Drzew, dwunożni wynieśli się, pozostawiający po sobie jedynie zniszczone, zwietrzałe obozowisko. Wieczorna Gwiazda zarządza powrót.

W Owocowym Lesie

Społeczność z bólem pożegnała Przebiśniega, który odszedł we śnie. Sytuacja nie wydawała się nadzwyczajna, dopóki rodzina zmarłego nie poszła go pochować. W trakcie kopania nagrobka zostali jednak odciągnięci hałasem z zewnątrz, a kiedy wrócili na miejsce… ciała ukochanego starszego już nie było! Po wszechobecnej panice i nieudanych poszukiwaniach kocura, Daglezjowa Igła zdecydowała się zabrać głos. Liderka ogłosiła, że wyznaczyła dwa patrole, jakie mają za zadanie odnaleźć siedlisko potwora, który dopuścił się kradzieży ciała nieboszczyka. Dowódcy patroli zostali odgórnie wyznaczeni, a reszta kotów zachęcana nagrodami do zgłoszenia się na ochotników członkostwa.
Patrole poszukiwacze cały czas trwają, a ich uczestnicy znajdują coraz to dziwniejsze ślady na swoim terenie…

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty



Miot u Samotników!
(brak wolnych miejsc!)

Znajdki w Klanie Nocy!
(brak wolnych miejsc!)

Rozpoczęła się kolejna edycja Eventu NPC! Aby wziąć udział, wystarczy zgłosić się pod postem z etykietą „Event”! | Zmiana pory roku już 24 listopada, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

08 kwietnia 2020

Od Ostróżki CD Konopii

Z nieukrywanym uśmiechem przyglądała się, jak rude cielsko Łasicy z głośnym pluskiem ląduje w lodowatej wodzie. Dla podkreślenia zniewagi jaką darzyła wojownika, prychnęła złośliwie i odskoczyła w bok, by już zacząć planować dalszą część ich wyprawy. Daleko od ich obecnego miejsca majaczyły wysokie sylwetki drzew, które samym rozmiarem niewyobrażalnie kusiły koteczkę. Już miała oddać się marzeniom i popędzić w ich stronę, jednak zmartwiony głos Konopii wyrwał ją z transu.
— Myślisz, że przeżył? — zapytała niepewnie czarna, usiłując odnaleźć wzrokiem płomienne futro wojownika. 
— Nie sądzę i szczerze mówiąc, mam to głęboko w nosie — westchnęła pospiesznie, jak najszybciej chcąc pobiec w nieznane strony. Widząc jednak, że nie udało jej się przekonać calico, zniecierpliwiona dodała. — Och, Konopio daj spokój! Nie widzisz, co właśnie się stało? — zanim siostra zdążyła odpowiedzieć, podekscytowana tortie wykrzyknęła. — Możemy robić, co chcemy! Możemy nawet uciec na terytorium innych klanów!
— Klanu Klifu też? — miauknęła z nadzieją w głosie calico, kierując się za siostrą, która już czmychnęła w upragnioną stronę. Pierwsze kroki stawiała nieco niepewnie, jednak fascynacja historią Pszczółki i Leśnej przezwyciężyła obawę o życie wojownika. 
— Oczywiście, że tak — odparła w końcu tortie, grubiutkimi łapkami przeskakując nad niewielkimi kamyczkami, by nie wywinąć orła. Nie chciała wyjść przed siostrą na jakiegoś palanta, zaraz po zaproponowaniu wyprawy w nieznane.
— W takim razie gdzie on jest? — dopytywała radośnie zielonooka, według Ostróżki za bardzo popadając w marzenia o poznaniu jakiegoś kochasia. Dla liliowej miłość była sprawą nieważną i niewartą aż tak wielkiej uwagi jak na przykład wycieczki! Nowe, pachnące świeżością obszary, nigdy dotąd nieznane koty albo magiczne portale do szyszkowego świata - to dopiero była zabawa. 
Nagle jakieś poruszenie w krzakach obok przykuło jej uwagę i kotka natychmiastowo się zatrzymała, by następnie z uwagą wyszukiwać najmniejszych oznak ruchu. 
— Odpowiesz mi wreszcie czy nie? — parsknęła trochę obrażona Konopia, gdy dogoniła pędzącą wcześniej siostrę, która obecnie zastygła w bezruchu. Zmarszczyła nosek, nie za bardzo wiedząc, co się stało, jednak wszelkie wątpliwości rozwiało nagłe pojawienie się "zmarłego" wojownika tuż przed nimi. 
— Wracać... do... obozu! — ryknął rozjuszony, a krople lodowatej wody skapywały z niego z każdym oddechem. Ruda kita kołysała się na boki niczym niebezpieczna, jadowita żmija, a zmoczone pazury jeszcze mocniej odbijały blask słońca. Zielonymi ślipiami groźnie wpatrywał się w córki, które po chwili z krzykami rzuciły się do ucieczki.
— To by okropny pomysł! — fuknęła do liliowej Konopia, jednak tortie skomentowała to jedynie przewróceniem oczu. Czy ona naprawdę zamierza jej teraz truć o coś takiego? Musiały się gdzieś i schować i to w tym momencie, bo inaczej ryzykują zjedzeniem przez wściekłego wojownika, który siedzi im na ogonach.
— Skręcaj za ten kamień — poleciła stanowczo zielonookiej, po czym sama skryła się za ogromnym kamulcem, rzucającym równie wielki cień na zalesioną polankę. Gdy obu koteczkom udało się skoczyć i wturlać do jakiegoś starego, pustego konara, Ostróżka postanowiła ostrożnie rozejrzeć się dookoła. Wychyliła nieznacznie ciemny nosek na zewnątrz i niemal nie zeszła na zawał, zauważając zmierzający w ich stronę patrol. Zrozpaczona Bazylia darła się, idąc na przedzie grupki, w której skład wchodziła też Perła, Bursztyn oraz Muszelka. 
— Konopio — odwróciła przerażony pyszczek w stronę wiercącej się siostry. — Mamy problem.



<Konopio?>

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz