Od Blanki CD. Wypłosza

 — Blanko? — Wypłosz zwrócił się do niej ostrożnie. Kotka jednak zdawała się nie reagować. Odsuwając pysk od łebka szylkrety, ubrudzoną szkarłatem łapą zamknęła oczy martwej. Ciaśniej owinęła powoli sztywniejące ciało, roniąc łzy tak, jakby jej serce połamało się na milion kawałków. 
— W-wygląda, jakby spała... — wyrzuciła w końcu, po długiej chwili, uspokajając spazmy przebiegające raz po raz przez jej ciało. Próbując powstrzymać łzy, zacisnęła szczękę i drżącym ruchem ostatni raz poprawiła kotce sierść na łebku.  — Nie możemy jej tu tak zostawić. Musimy ją pochować... — Ostatnie słowo ledwo opuściło jej zdarte gardło. Kocur skinął wolno łbem.
— Dobrze... Ale gdzie? — Rozejrzał się po Betonowym Świecie, próbując znaleźć jakiś skrawek ziemi. Tak daleko odeszli od obrzeży, że było ciężko cokolwiek wypatrzeć. 
— Nie wiem — mruknęła, chowając nos w sierści Sójki. Zamknęła piekące oczy i podciągnęła nosem. Jej łapy drżały, a pusty, wystraszony wzrok zdawał się nieobecny. — Znajdź jakieś miejsce. Proszę — szepnęła cicho, bezbarwnie. — Ja z nią zostanę. Chociaż jeszcze chwilę... proszę...
Bury podszedł do kotki, opierając łeb o jej bark.
— Nie zostawię cię tu samą. Kto wie czy nie wpadniesz na coś głupiego albo gorzej! Jakiś pies cię zje po drodze.
Czując bliskość kocura, oderwała się od Sójki, szukając wsparcia w bliskim jej kocie. Mimo zaciśniętego pyska nie potrafiła powstrzymać łez, jednak chowając mordkę w sierści na szyi Wypłosza udało jej się chociaż uspokoić oddech.
— Więc co mamy zrobić? Nie zostawię jej tutaj. — Mimo cichego, drżącego głosu, oprócz żalu i smutku można było w nim dosłyszeć stanowczość. Nie miała zostawiać ciała przyjaciółki na rozdziobanie wronom. Kocur westchnął ciężko, próbując wymyślić jakiś plan.
— Złap ją za kark i chodźmy do jakiegoś zaułku, zapakujemy ją do kartonu. — rzucił pierwsze lepsze co wpadło mu do głowy. — Nie damy rady jej razem tachać... Wylewa się z niej... Coś... — zauważył. Blanka momentalnie puściła, zauważając to, co wytknął jej Wypłosz. Łkając, przycisnęła nos do czoła kotki i zamknąwszy ślepia, w myślach wymówiła swoje ostatnie pożegnanie. Tylko tyle mogła zrobić, nie bezczeszcząc jej poharatanego ciała.
— To niesprawiedliwe... okrutne — miauknęła, z trudem odrywając się od kotki po skończeniu krótkiej modlitwy. Odsunęła się, robiąc parę kroków w tył na drżących łapach, które ledwo utrzymywały jej ciężar. — Wypłosz, ja... — Suche, zdarte gardło w końcu wyrzuciło słowa, skierowane prosto do burego. — Ja nie chcę umierać. — Spojrzała na niego pustym, zmęczonym wzrokiem. — Chcę przeżyć. A ta ulica... ta naga dzielnica, gdzie za schronienie robią nam kartony... — Rozejrzała się, by ostatecznie wbić wzrok na krwawy ślad przecinający chodnik. — To śmierć. Nic innego nas tutaj nie czeka. We trójkę radziliśmy sobie. Wiedziałam, że sobie poradzimy, dopóki mieliśmy siebie... ale teraz? To... to koniec.
Spojrzał na nią zaskoczony. 
— Nie, Blanko. To nie koniec. Damy sobie radę. Zawsze dawaliśmy. Nie ma z nami Sójki, ale jesteśmy jeszcze my — mruknął. — Przyniosę dzisiaj jedzenie. Poszperamy w koszach. Najemy się. Nikt już więcej nie umrze. To nie koniec. Nie poddawaj się. Gdzie niby chcesz iść? Nie mów, że... — Skrzywił pysk. — Do tych potworów...
— Nie, nie damy. "Zawsze dawaliśmy?" Zobacz, jak to się skończyło — wskazała na truchło Sójki. — Wypłosz, ja... nie będzie "nas" dłużej. Ty albo ja jesteśmy następni. Skończymy tak samo jak ona jeśli tu zostaniemy. Jeśli ja tu zostanę. I... — przerwała na chwilę, przełykając ślinę — ja już podjęłam decyzję. Jeśli mam umrzeć, to tylko na moich warunkach. I nie będzie to rynsztok. — Odwróciła się, kładąc po sobie uszy. — Odchodzę do dwunogów. Ostatni raz powiem, że możesz iść ze mną. Masz czas do wieczoru.
Nigdy nie chciała mu stawiać takiemu ultimatum. Przyjaźnili się, zostawienia Sójki i Wypłosza wydawało się okrutne. Jednak wtedy wiedziała, że mają szanse na przeżycie. We trójkę, mieli szansę na dobre życie, nawet na ulicach. Jednak we dwójkę? Kaleka i była pieszczoszka, która nie potrafi polować? Wypłosz wytrzeszczył oczy, w szoku przełykając ślinę. 
— Blanko. Nie... Jak... Ja nie dam rady — wydał z siebie pełen żałości dźwięk. — Nie. Ja nie chcę przeżyć kolejnego piekła. Ty nie wiesz co mówisz! Wyprostowani są niebezpieczni! Zostań ze mną! — Ruszył za nią, pozostawiając ciało Sójki w kartonie. Blanka chciała być głucha na jego wołania. Ślepa na jego proszący wzrok. Nie chciała go zostawiać. Bardzo nie chciała. Jednak strach przed podzieleniem losu Sójki i żal po stracie przyjaciółki przyćmił jakiekolwiek inne odczucia.
— Nie, Wypłosz. Ja też nie chcę przeżyć kolejnego piekła. Nie pamiętam kiedy byliśmy najedzeni. Nie pamiętam, kiedy nie musieliśmy się martwić o schronienie. Nie pamiętam, kiedy nie musieliśmy się niepokoić o kolejny dzień. Ja nie dam rady tak dłużej. Nie, kiedy ona... — przerwała, by wziąć głębszy oddech. — Nie, kiedy nie widzę, jak dalej mamy sobie radzić.
— Dwunożni nas zabiją! Nie ufaj im! Oni tak grają. Że cię kochają, a potem wrzucą cię do kartonu i zakopią żywcem! Tego chcesz?! Takiej śmierci?! Samotnie z tymi potworami? — zacisnął pysk, patrząc na nią z żalem. — Nie zostawiaj mnie, Blanko. Błagam. Nie chcę cię stracić.
— Nie zabiją. Uwierz mi. Jeśli zobaczę cokolwiek niepokojącego, uciekniemy do innych. Nie wszyscy są tacy, jak ci się wydaje — powiedziała stanowczo. — Jeśli nie chcesz mnie stracić, pójdziesz ze mną. Wystraczająco długo żyliśmy na ulicy. Gdybyśmy wcześniej... gdybyśmy wcześniej poszukali domu, to Sójka by... wciąż... — Blanka zacisnęła powieki, na których szybko błysnął obraz rozjechanego ciała. — To ulitimatum, Wypłosz. Możesz iść ze mną - razem byśmy zamieszkali, nareszcie z porządnym dachem nad głową. Albo tu zostać. To twój wybór. Ja... ja swój podjęłam.
Kocur otworzył z szokiem pysk, podczas gdy Blanka wciąż liczyła, że da radę go przekonać. Mogli nadal żyć razem! Nie musieli wcale się rozdzielać, nie musieli iść różnymi ścieżkami. Pragnęła, by poszedł  z nią. Nareszcie zaryzykował dla niej, tyle, co ona zaryzykowała dla niego, zostając tyle na ulicach. Kątem oka widziała jednak jego pysk, który powoli rozmywał wszystkie jej nadzieje. 
— Czyli to koniec... — rzekł głucho, czując jak krople deszczu zaczynają skapywać z nieba, a gdzieś w tle rozlega się grzmot ogłaszający nadejście burzy.
Zamilkła, słysząc jego odpowiedź. Cisza między nimi, była przerywana coraz to głośniejszym roztrzaskiwaniem się kropel o beton. Niebo zasnute chmurami, wiatr, który cicho wył w oddali.
— Tak. Koniec — szepnęła, gdy deszcz ukrył jej łzy. Odwrócona, gotowa do odejścia, chociaż jeszcze nie wiedziała, gdzie. — Uważaj na siebie. — Powoli zwróciła się w kierunku niewielkiej uliczki, zakończonej czyimś płotem. — Żegnaj, Wypłosz. — Ostatni raz spojrzała w oczy kocura, by po chwili zniknąć za ogrodzeniem, kierując się tam, gdzie poniosą ją łapy i przeczucie.