Od Fiołka CD. Centurii

Pisnęła zaskoczona, kiedy ząbki dymnej mocno zacisnęły się na jej przedniej łapie i odskoczyła, strosząc obronnie futro. Ostry ból rozchodził się po jej kończynie, a gdyby ktoś rozchylił jej długą sierść, zobaczyłby czerwone ślady po ugryzieniu.
Centuria nadal płakała i oddychała strasznie szybko, wyglądając przez to nieco bardziej jak pieszczoszka, niż jak kot klanowy, podczas gdy w głowie Fiołka kotłowały się myśli. Z jednej strony była strasznie wściekła i oburzona, no bo przyszła się pobawić ze swoją współlokatorką ze żłobka, a ta nagle zaczęła płakać i ją ugryzła! Tak mocno i gwałtownie! A Fiołek przecież nic złego nie zrobiła! I była miła od samego początku! Co jest nie tak z tymi niemowami? Wszystkie jakieś agresywne!
Z drugiej strony Centuria praktycznie topiąc się we własnych łzach, wyglądała, jakby dostała jakiegoś ataku. Czy na pewno wszystko z nią w porządku? Czy ona się dobrze czuła? Może szylkretka powinna pobiec po medyków…
W każdym razie gniew zwyciężył i Fiołek, cała zjeżona, przykucnęła przy ziemi, gotowa do ataku.
— Chcesz się bić? To proszę bardzo, lisi bobku! Zaraz zobaczysz, kto wygra! — syknęła i wysunęła pazury.
Już prawie wyskoczyła, kiedy Centuria szybko pokręciła głową. To mocno zbiło szylkretkę z tropu. Jak to nie chciala się bić?!
— Hę? To po co mnie ugryzłaś!
Tak jak mogła się tego spodziewać, nie dostała żadnej odpowiedzi. Dymna po prostu płakała dalej.
Fiołek wiedziała, że nie powinna, ale część jej nakazywała zaatakować Centurię, chociażby tylko dla zasady, żeby jej oddać. W końcu nie wytrzymała pokusie i skoczyła na koteczkę. Przetoczyły się po ziemi i szylkretka zacisnęła zęby na uchu przeciwniczki, która wyglądała na spanikowaną. W końcu odepchnęła Fiołkę tylnymi łapami, kiedy się pod nią znalazła i po chwili dwie koteczki znowu stały naprzeciwko siebie.
Centuria wyglądała na strasznie przestraszoną, a łzy nie przestawały jej spływać po policzkach. Mimo tego chyba nic poważnego jej się nie stało, była tylko poobijana, straciła parę kępek futra i miała kilka lekkich zadrapań na grzbiecie.
Fiołek nagle otrząsnęła się ze swojego szału bitewnego i spojrzała ze zdziwieniem na dymną. Przez chwilę nie mogła uwierzyć, że ją zaatakowała. Przecież zrobiła jej krzywdę! Tylko dlatego, że Centuria ją ugryzła?
Cofnęła się o parę kroków, wytrzeszczając zielone oczy. Po wcześniejszej furii nie było już ani śladu.
— Na Klan Gwiazdy… Przepraszam, przepraszam! — pisnęła. — Nic ci nie jest? Jejku… Nie chciałam cię zaatakować, po prostu się zezłościłam, przepraszam!
Po chwili uświadomiła sobie, że rany Centurii nie były głębokie i odetchnęła z ulgą, wciąż jednak była zła na siebie. Nie powinna jej tak brutalnie atakować! Czemu nigdy nie mogła choć trochę pomyśleć, zanim zrobi coś głupiego?

<Centurio?>

Od Centurii CD. Fiołka

Słońce zasłaniały gęste chmury. Intensywny wiatr szumiał i kołysał trzcinami, te wydawały dosyć nieprzyjemny dźwięk. Szum był zdecydowanie za głośny, przerażający wręcz. Co, jeśli ten wiatr zwieje wszystko z obozu? Choć było to, nieco absurdalne, denerwowało i przerażało to pewną małą koteczkę. Co, jeśli zwieje jej mamę? Albo rodzeństwo? Lub ją samą? Niby z tyłu głowy wiedziała, że to nie do końca możliwe, ale co jeśli? Przyprawiało to ją o wielkie zmartwienie. W każdym razie Centuria, bo takie było jej imię, leżała w miejscu po prostu zmęczona wszystkim, dookoła niej. Każdy, a zwłaszcza jej rodzeństwo, było dzisiaj za głośne. To wszystko wymęczyło ją niemiłosiernie. Była cichsza niż zwykle. Wysuwała i chowała pazury, nie do końca wiedząc czemu. Kotka też nie wiedziała do końca, czemu była poirytowana, ale starała się to zignorować i skupić się na myciu swojego futerka. Młoda koteczka chciała się dać pochłonąć myślom, zapomnieć o wszystkim dookoła... Jednakże to było niezbyt możliwe, było zdecydowanie za głośno. Koty gadające w obozie... Inne bawiące się kociaki... To wszystko męczyło ją jeszcze bardziej. Było jej przy tym wszystkim żal, że nie mogła komuś zwierzyć się z tych uczuć (nawet jeśli technicznie nie wiedziała, jak je teraz nazwać i określić). Może powinna modlić się jeszcze mocniej o zyskanie głosu? Może Klan Gwiazdy, widząc, w jakim nieprzyjemny stanie była w tej chwili, pobłogosławiłby ją tym chociaż na chwilę? Kotka, myśląc o tym, poczuła łezki napływające jej do oczu. Nie rozumiała czemu czuła się jeszcze gorzej. Czy zdolność mowy była za dużą prośbą? Kotka wtuliła się w paproć, obok której leżała, pragnąc się w niej schować. Dymna koteczka dałaby bardzo dużo za możliwość stania się jednością z taką paprocią. W końcu paproć nie słyszała, paproć nie czuła. Miałaby wtedy święty spokój. Nie chciała by ktokolwiek ją teraz widział. Nie myślała w tej chwili zbytnio o innych rzeczach. Czuła coś w rodzaju wstydu ze swojego stanu, czemu chciała płakać? Szybka modlitwa albo bardziej błaganie skierowane do Klanu Gwiazdy rozpoczęło się w jej głowie. Centuria nagle usłyszała dźwięk przerywający jej modlitwę:
— Centurio! Patrz, jak umiem wysoko skakać! — zawołała koteczka, której imienia obecnie Centuria nie pamiętała. Kolejne nieprzyjemne uczucie nawiedziło Centurię. To nie sprawiedliwe, że inni mogą mówić! Wiedziała, że zazdrość była zła, tak mówił jej każdy, ale nie potrafiła teraz z tym niczego zrobić.
Zanim się zorientowała, szylkretka wzięła rozbieg i przeskoczyła nad nią. Wystraszyło to Centurię. Miała dosyć. Łezki zaczęły wreszcie lecieć z jej oczu. Poniekąd czuła się wystraszona i głupia. Myśli leciały po mózgu jak szalone, jednocześnie będąc trudnymi do zrozumienia. Czuła się tak, jakby straciła nad wszystkim kontrole. Może faktycznie tak było? Może udawała? Kto wie? W każdym razie Centuria szybko skuliła się w kulkę, jakby ponownie próbując schować się przed światem. Nawet jeśli była nadal widoczna, gdzieś z tyłu głowy miała nadzieje, że dzięki temu zobaczy ją jak najmniej kotów. Nie chciała narobić sobie wstydu. To nie był pierwszy raz, gdy coś w tym stylu się działo, jednak była nadal zdezorientowana. Łzy lecące z oczu utrudniały jej widzenie. Nie zauważyła nawet, gdy zszokowana szylkretka podeszła do niej.
— Centurio? — rzekła pytającym tonem.
Dymna najchętniej nakrzyczałaby na nią, ale z wiadomych powodów nie mogła tego zrobić. Ta myśl sprawiła za to, że poczuła się jeszcze gorzej. Gdy poczuła łapę drugiej koteczki dotykającą ją, pod wpływem impulsu mocno ugryzła ją. Szylkretka pisnęła bardziej z szoku niż bólu. Choć może było na odwrót? Centuria nie była pewna. Centuria natychmiast tego pożałowała, ale nic nie zrobiła, nie wiedziała jak. Po prostu płakała dalej. Centuria natychmiast poczuła, że chciała, by to wszystko już się skończyło, ale nie potrafiła przestać. Jej oddech był przy tym szybki, zdecydowanie zbyt szybki. Nastała między nimi cisza.

< Fiołek? ;3 >

Od Fiołka do Centurii

Trzciny okalające wyspę kołysały się i szumiały, a ich długie łodygi uginały się pod naporem mocnych powiewów chłodnego wiatru. Długie futro koteczki odruchowo napuszyło się, aby ochronić ją przed niezbyt sprzyjającą temperaturą. Jej uszy odwróciły się do tyłu, kiedy powietrze rozdarł ostry wrzask mewy. Szylkretka jej nie widziała, ale mogła tylko się domyślać, że ptaki wszczęły kłótnię o rybę, którą jeden z nich złowił.
Wiedziała, że niedługo też będzie łowić ryby, dla klanu jako uczennica. Miała nadzieję, że będzie w tym najlepsza ze swoich rówieśników. Wtedy wojownicy i starsi uczniowie patrzyliby na nią z większym podziwem i na pewno chcieliby się z nią zaprzyjaźnić. Nie mówiąc już o kociakach takich jak wiecznie piszczący Orzechówka i Drzemlik, którzy na pewno będą ją błagać o porady.
Lekko się skrzywiła na myśl o kociętach Świteziankowego Jeziora. Co prawda, to całe zamieszanie wokół nich ucichło i teraz trochę więcej kotów przebywających w żłobku patrzyło na nią, ale Fiołek wciąż nie zapomniała tych okropnych czasów, kiedy wszystko kręciło się wokół nowo narodzonych. Zabrali jej uwagę piastuna, a także karmicielek. Na pewno zrobili to celowo! Po prostu jej nie lubili i w ten sposób jej dokuczali. Albo nawet znęcali się nad nią. Myśleli sobie, że byli najważniejsi w całej kociarni i szylkretka nie mogła się doczekać, aż im pokaże, że była od nich znacznie lepsza. Wtedy będą żałować tego, co narobili.
O wiele lepiej czuła się przy młodych Fląderki. Co prawda nie zawsze wiedziała, czy powinna się z nimi bawić, ani co o nich myśleć, skoro ich matka była odrzutkiem. Nie chciała być traktowana z taką pogardą jak ona ani być gorszą od swojej siostry, Jasności, czy w ogóle kogokolwiek przez to, że się z nimi zadawała. Jednak, kiedy spędzała z nimi czas, czuła się dobrze, bo wiedziała, że była uważana od nich za lepszą. Czy tak było, nie miała pojęcia. Sama nie doświadczyła niczego złego ze strony czekoladowych kotów, ale chyba z jakiegoś powodu nikt ich nie lubił… W każdym razie przyjemnie było móc się z kimś bawić bez presji ciągłego udowadniania, że była lepsza.
Rozejrzała się po obozie. Rozpierała ją energia! Chciałaby się z kimś pobawić, więc szukała wzrokiem jakiegoś kota, z którym byłoby przyjemnie. Rozglądała się przede wszystkim za pobratymcami ze żłobka. Spojrzenie jej zielonych oczu padło na czarno białą koteczkę. Centuria siedziała niedaleko żłobka przy kępie paproci, wygładzając długimi pociągnięciami języka sierść na piersi. Może warto z nią nawiązać przyjaźń? Nie spędzały na razie ze sobą dużo czasu, głównie dlatego, że czarnobiała była dość cicha i sama z siebie zazwyczaj nie podchodziła do innych. Fajnie byłoby poznać ją bliżej. Może okaże się dobrą przyjaciółką?
Koteczka wstała, żeby do niej podejść, jednak zawahała się w pół kroku. Centuria była czarno biała, a Fiołek miała na swojej sierści również rude plamy. Czy nie była przez to gorsza? Nie miała przecież tak idealnego futerka, jak kocię Fląderki, nie łączyła w sobie harmonii gwiazd i nocnego nieba, a wszystko przez ten ogień, który w sobie miała według historii o powstaniu świata.
Zaraz jednak porzuciła te rozmyślania. Centuria była kociakiem odrzutka, nikt nie powinien uznać jej za lepszą od Fiołka. A przynajmniej taką szylkretka miała nadzieję. W razie czego jednak zaczęła rozmowę popisywaniem się, tak na wszelki wypadek, żeby na pewno Centuria nie uznała jej za gorszą od siebie.
— Centurio! Patrz, jak umiem wysoko skakać! — zawołała, podbiegając bliżej. Wzięła rozbieg i przeskoczyła nad grzbietem siedzącej czarno białej koteczki. Ledwo jej się udało, ale próbowała udawać, że zrobiła to z łatwością. Serce jej łomotało. Była o długość wąsa od ośmieszenia się przed koleżanką ze żłobka. Całe szczęście, że nie wpadła na pomysł przeskoczenia nad jej głową.

<Centurio? Daj atencji>