Od Tropiącej Łaski

Klan Wilka niewątpliwie wypełnił się dźwiękiem kwilących w żłobku kociąt. Pora Nowych Liści przyniosła prawdziwe ożywienie, objawiające się przede wszystkim zwiększeniem liczby pobratymców. Tropiąca Łaska miała na ten temat oczywiście swoje, jakże istotne zdanie. Najporządniejszymi z nowych nabytków były kocięta Kocimiętkowego Wiru i Ognikowej Słoty, a zarazem wnuki liderki – Zalotnej Gwiazdy. Obecnie zdążyły już wypełznąć ze żłobka, by zasilić szeregi uczniów. Następne w kolejności były kocięta Kwaśnej Kocanki oraz Kruczego Pióra – zastępcy i prawej łapy Zalotnej Gwiazdy. Krucze Pióro był zarówno zagorzałym kultystą, jak i przykładem wszelkich cnót. Czy nienarodzone jeszcze kocięta mogły wymarzyć sobie lepszego ojca? Miodowy Ul i Jesionowa Szadź miały z kolei zapewnić klanowi nijakie potomstwo. Związek dwóch kotek sam w sobie nie mógł być owocny, jasne więc było, że kocięta były plonem zdrady. Zmieszana z byle przybłędą krew, urodzona w klanie, nie była aż tak wielką tragedią, ale z pewnością nie stanowiła też powodu do celebracji. Oprócz tego Klan Nocy, z łaski swojej, podrzucił Wilczakom dwójkę szkrabów – Pyzę i Bzyczka. Szczęście w nieszczęściu. Kocięta w odpowiednim czasie staną się użytecznymi lub nadającymi się do utylizacji wojownikami. Matka kultu – Ognikowa Słota, już teraz zajmowała się szerzeniem prawdy objawionej wśród najmłodszych. Na samym końcu hierarchii plasowały się dwie latorośle niewybitnego Pszczelego Roju i okrytego wstydem Nocnego Śpiewaka. Będąc szczerym, zielonooka nie zdecydowałaby się na spacer do kociarni, gdyby nie sam fakt, że to ona wyszkoliła Nocnego Śpiewaka, który później ją pohańbił. Same plotki i pogłoski były dla niej niewystarczające. Niezaprzeczalnie musiała sama ocenić potencjał owej czeredy. Pręguska przysiadła w wejściu do rozłożystego krzewu, w którym mieścił się żłobek. Miejsce wypełniał subtelnie słodkawy zapach mleka oraz duchota związana z panującą wewnątrz temperaturą. Wojowniczka powoli wciągnęła powietrze do nozdrzy i rozejrzała się w poszukiwaniu czarnej, dymnej szylkretki, matki kociąt. Siedząc w wejściu, rzucała cień na znajdujące się w środku kocięta oraz ich rodzica. Szybki rzut oka pozwolił jej zauważyć, że jedno z nich zdecydowanie wdało się w ojca. Skowronek – bo tak nazwano małego kocurka, był czarną, dymną, maleńką larwą, która na ten moment nie chodziła, nie polowała ani nawet nie kwiliła. Nic nie wskazywało na to, że właściwie żył. Tropiąca Łaska przechyliła głowę i przez chwilę obserwowała jego brzuch, który powoli unosił się i opadał. Czyli żył. Żył i odziedziczył większość nieszczęsnego jestestwa Nocnego Śpiewaka. Pomimo cech wskazujących na to, że w przyszłości niewiele z niego będzie, kocię miało proporcjonalną budowę i wyglądało krzepko. O ile jego wygląd mógł nie zwiastować świetnej reputacji, już teraz było widać, że miał cztery sprawne łapy. Bryzka natomiast wdała się w Pszczeli Rój, choć nie odziedziczyła po nim sylwetki. Pszczeli Rój był, krótko mówiąc, krzepkim kotem, podczas gdy Bryzka była szczupła i ewidentnie podatna na choroby. Dźwięk kroków wyrwał Tropiącą Łaskę z zamyślenia. Były to kroki Nocnego Śpiewaka, który najwyraźniej przyszedł odwiedzić swoje kocięta. Szylkretka wbiła jasnozielone oczy w plecy byłego podopiecznego, po czym skinieniem głowy zasugerowała mu, aby do niej dołączył. Czarny kocur z jakiegoś powodu usłuchał. Wojowniczka zwęziła oczy w szparki. Najpierw przeniosła wzrok na kocięta, a dopiero później spojrzała na swojego dawnego ucznia.
— To ci się udało. Są zdrowe i krzepkie, co dobrze świadczy. Zapewniłeś Klanowi Wilka dwóch przyszłych członków wspólnoty. To lepsze niż cokolwiek, co zrobiłeś podczas szkolenia. — Skinęła głową na znak aprobaty. — Już teraz widzę, że będą lżejszym ciężarem dla swoich mentorów, niż ty byłeś dla mnie. — Kotka dokończyła swój krótki wywód i wbiła wzrok w wojownika.
— Tak, Tropiąca Łasko — odpowiedział z lekkim uśmieszkiem, pomimo wyczuwalnego napięcia w głosie. Pręguska nie była zainteresowana kontynuowaniem rozmowy, a Nocny Śpiewak najpewniej również nie miał ochoty na dłuższą pogawędkę z byłą mentorką. Opuściła więc żłobek i przysiadła w obozie. Wspomnienia szybko wróciły do męki, jaką bez wątpienia było dla niej bycie mentorką. Jej poprzedni uczniowie zostali wojownikami właściwie tylko dlatego, że miała gorsze dni, a ich walki kończyły się niejednoznacznie. Wszystkie trzy pojedynki, które stoczyła w dniu ceremonii któregoś ze swoich uczniów lub z innymi uczniami walczącymi o tytuł wojownika Klanu Wilka, kończyły się remisem lub jej nieznaczną przegraną. Pierwszym z nich był pojedynek z Nadciągającym Pomrokiem. Tropiąca Łaska pamiętała ten dzień, jak gdyby zawalczyła z mistrzynią zaledwie wczoraj, a nie wiele księżyców temu.

Przeszłość

To właśnie wczoraj Pustułkowy Szpon obiecał Tropiącej Łapie, że po raz pierwszy będzie miała okazję zmierzyć się z młodszą uczennicą i definitywnie wygrać. Kiedy mentor powiedział jej, że Nikła Gwiazda zadecydował, aby zawalczyła z córką swojej zastępczyni, patrzył na nią wzrokiem niecierpiącym odmowy. Niecierpiącym odmowy, ale przede wszystkim niecierpiącym porażki. Dzisiaj nadszedł dzień, w którym – jak się okazało – miała pokonać Pomroczną Łapę. Wcześniej z mentorem zamieniła ledwie kilka słów. Pustułkowy Szpon tłumaczył jej, aby nie ograniczała się do ataków ze schowanymi pazurami. Jeśli chciała wygrać, musiała naprawdę chcieć wyrządzić młodszej kotce krzywdę. Nie chciała tego. Wierzyła, że szylkretka jest na tyle niegroźna i łatwa do pokonania, że obejdzie się bez wysuwania pazurów. Myliła się. Gdy koty dookoła ucichły, a głos Nikłej Gwiazdy rozbrzmiał nad zgromadzonymi w niewielkim kręgu pobratymcami:
— Zaczynajcie! — Pomroczna Łapa wyskoczyła w jej kierunku z wyciągniętymi pazurami, które niemal od razu zahaczyły o futro pręguski, pomimo próby wykonania uniku. Młodsza kotka wczepiła się w bark Tropiącej Łapy, napierając na niego przednimi i tylnymi łapami. Tropiąca Łapa, próbując ją odepchnąć tylnymi łapami, sprawiła, że obie przekoziołkowały niemal na długość lisa. Zmieniły się w jedną, wściekłą kulkę pełną posykiwania i wyrzucanych w powietrze kępek długiej oraz półdługiej sierści. Jakimś sposobem czekoladoworuda kotka zakończyła koziołkowanie, przygważdżając Pomroczną Łapę grzbietem do ziemi i zmuszając ją tym samym do poluzowania chwytu.
— Nie dam wygrać młodszej kotce! — wycedziła Tropiąca Łapa. Na chwilę dostrzegła patrzącego prosto na nią Pustułkowego Szpona. Ten krótki kontakt wzrokowy wystarczył, aby zrozumiała, że naprawdę musiała zwyciężyć. Pomroczna Łapa pokazała jej język. Przez kolejną chwilę szarpały się, przewracając z jednego boku na drugi, by za moment znów wrócić do poprzedniej pozycji. Kiedy szylkretka akurat okładała łapami pysk Tropiącej Łapy, ta wykorzystała okazję i – prawdopodobnie najmocniej, jak potrafiła – zacisnęła zęby na łapie przeciwniczki. Zaskoczona Trop warknęła i nieznacznie się odsunęła, rozluźniając uścisk. Pomroczna Łapa wykorzystała tę chwilę i wymierzyła jej mocnego, celnego kopniaka. Tropiąca Łapa wylądowała na ziemi podbrzuszem, skulona, z najeżonym futrem i rozwartymi wargami, ukazującymi komplet ostrych, białych kłów. Rzuciła szybkie spojrzenie w kierunku mentora. Pustułkowy Szpon już na nią nie patrzył. Patrzył na Nikłą Gwiazdę. Przegrała.