Od Szakłaka CD Żółwika

W jednej chwili pewnego pogodnego dnia oboje z Żółwikiem biegli sobie wesoło w stronę rzeki, gotowi na przeżycie jakiejś fascynującej przygody.
W następnej niebieski wylądował w lodowatej wodzie, a teraz drżał z zimna i bólu, wyrzucony na brzeg przez fale. Kociak nie miał pojęcia, że atmosfera sytuacji może zmienić się tak szybko. Zupełnie nie o to im chodziło.
- B-boli… - chlipnął Żółwik. Szakłak polizał go po łebku, próbując go pocieszyć, ale nijak nie umywało się to do ciepłych liźnięć matczynego języka. Starając się wymyślić, co mógłby jeszcze zrobić, przesunął wzrokiem po trzęsących się łapkach syna Jagodowej Skórki. Przez kilka uderzeń serca nie mógł oderwać przerażonego spojrzenia od szkarłatnej krwi, sączącej się powoli spomiędzy palców. Jak to się stało? I co teraz?!
Bardzo nie chciał zostawiać wychłodzonego i cierpiącego przyjaciela samego na brzegu, ale uświadomił sobie, że sam nie da rady mu pomóc. Za bardzo sam potrzebował ciepła, był zbyt malutki, żeby ogrzać Żółwika i zaradzić coś na jego obrażenia. Ta świadomość uderzyła w niego jak strumień zimnej wody. Żywot kociaka toczył się łatwo i przyjemnie; dotąd jego największymi problemami były przegrane w nieszczęsnych walkach z Pstrągiem albo zbyt gorliwe czyszczenie wykonywane przez mamę. Tymczasem właśnie napotkał sytuację nieporównywalnie groźniejszą i bardziej poważną; trudność, która go przerastała, z którą nie miał szans sam sobie poradzić. Innymi słowy, właśnie zaliczył brutalne powitanie z życiem.
Trwałby tak przestraszony i przytłoczony tym doświadczeniem jeszcze długi czas, gdyby nie pogarszający się stan przyjaciela. Zamrugał, przywrócić się do porządku. Żółwik miał teraz o wiele większy problem niż on, nie może się nad sobą użalać. Jeżeli sam nic tu nie zaradzi, musi pobiec po pomoc. Nawet, jeżeli będzie to wymagało przyznania się do samowolnej wycieczki.
Rozejrzał się; jego wzrok padł na rosnącą niedaleko kępę jakiegoś wodnego zielska. Jego łodyżki wyginały się pod ciężarem śniegu i opadały ku ziemi, tworząc swego rodzaju sklepienie poniżej. Szakłaka zmartwiła jakość osłony, jaką dawało, ale nie mieli teraz nic innego.
- Chodź - zachęcił Żółwika, pomagając mu wstać i podpierając go, żeby nie musiał stawać na zakrwawionej łapie, która teraz była już niemal cała w lepkiej posoce. Liliowy przełknął ślinę, ze wszystkich sił próbując nie panikować. Zaraz ruszy po pomoc.
Jego przyjaciel szedł niepewnie, drżąc coraz mocniej. Szakłak nie widział, czy orientuje się, co się wokół niego dzieje, ale dopóki się poruszał, nie było to tak ważne. Wreszcie udało im się dotrzeć do tymczasowej kryjówki.
Syn Pstrokatego Serca chciał w pierwszej chwili okryć niebieskiego rosnącym tuż obok mchem, ale widząc, jaki jest mokry i ośnieżony, zrezygnował.
- Postaraj się wytrzymać. Zaraz wrócę! - to ostatnie wykrzyczał już, obracając się i biegnąc ile sił w łapkach pod górę, w kierunku obozu - a raczej tak sądził. Nie było to raczej najlepsze, co można powiedzieć zziębniętemu i wymęczonemu przyjacielowi, zostawiając go samego na brzegu lodowatej rzeki, ale nikt nie nauczył Szakłaka wygłaszania podnoszących na duchu mów.
Pędził w górę zbocza niczym strzała. Przynajmniej przez kilka sekund, bo po chwili zmęczenie i przemoczenie boleśnie dały się odczuć, przeszkadzając mu w i tak już nierównej walce ze śniegiem. Biały puch krztusił go niemal, ale kociak nie poddawał się. Za wszelką cenę chciał pomóc Żółwikowi. Co prawda przyjaciel nie miał by z niego żadnego pożytku, gdyby sczezł gdzieś po drodze, jednak w tamtym momencie nie przyjmował tego wcale do wiadomości.
Olbrzymim wysiłkiem pokonał zbocze, co okazało się niepomiernie trudniejsze od zbiegnięcia po nim na dół. Sapnął dwa razy, obserwując, jak ciepło jego ciała ucieka w postaci chmurek kropelek wody, po czym ruszył ponownie w drogę.
Nie przytoczę tego, ile razy potknął się o ukryte złośliwie pod śniegiem pędy jeżyn, ile razy musiał osłabionymi szczękami przegryzać gałązki, które uwięziły go w potrzasku, kiedy nie zważał na to, gdzie skacze. Czuł, jak białe kryształki szronu osadzają się na jego sierści, desperackie oddechy paliły mu płuca, ale pędził dalej, prawie zapominając już o celu swojego pośpiechu. W głowie kołatała mu tylko jedna myśl “BIEGNIJ”.
Może właśnie dlatego, kiedy wreszcie usłyszał szuranie w krzakach naprzeciwko, kiedy nareszcie rozległy się kroki, potrzebował prawie pięciu uderzeń serca - tak długich, cennych pięciu uderzeń serca - by pozbierać się i wyrzucić z siebie:
- Po… pomocy! Żół-Żółwik wpadł do wo-wody i… leży na brzegu… - po czym prawie runął na śnieg ze zmęczenia.
<Żółwik?>