Chciał zostawić rodzeństwo na pastwę wojowników... ale wtedy wydałoby się, że to przez niego wyszli, że on znalazł lukę i on wyszedł pierwszy. Dlatego też wyciągnął długie łapki przed siebie i zaczął biec. Jak najszybciej i najciszej umiał. Wojownicy na szczęście szli wolno, więc miał wystarczająco czasu. A to, że był od rodzeństwa większy tylko ułatwiało sprawę. Biegł, jakby od tego zależało jego życie, jednak zaczęło padać. Łapy ślizgały mu się w nowopowstałym błocie. Uh, nienawidził deszczu, nienawidził go całym sercem. Jak wielu, wielu innych rzeczy. W końcu się udało! Zauważył czarne, choć ubłocone futro brata wśród krzewów, więc skoczył na niego, przewracając go i brudząc jeszcze bardziej. Bóbr zastygł w bezruchu z szeroko otwartymi oczami, po czym - gdy tylko zauważył, co się stało - zaczął się drzeć.
- Jastrząb? Jak mogłeś uciec? Jak mOgŁeŚ NAs ZOSTAWIĆ, MAMA SIĘ MARTWIŁA, MY SIĘ MARTWILIŚMY! JAK MOGŁEŚ TAK PO PROSTU WYJ...
- Zamknij się. - czarno-biały uciszył go, kładąc mu łapę na nosie. - Wracamy. Teraz. Jakiś patrol tu idzie. Jak zobaczą nas poza obozem, to nigdy nie będziemy wojownikami. - skłamał, bo nie miał zielonego pojęcia, jaką karę dostaliby za złamanie świętego prawa. Po prostu jakąś by dostali. A czy poważną, czy nie - to już kompletnie nie ich sprawa. Przecież są tylko głupimi kociakami, na pewno nie zrobiły tego umyślnie! - Gdzie Paprotka? - spytał w końcu, rozglądając się z irytacją w spojrzeniu.
- Paprotka? Szła za mną, ale wracaliśmy i... o nie. Onienienienienie... zgubiłem ją! PAPROT...
- Cicho bądź. - znów uciszył go, kładąc mu łapę na pyszczku, prawie mu ją wpychając do mordki. - Idziemy jej poszukać. Na pewno jeszcze nie mogła pójść za daleko. - powiedział, wzdrygając się jednocześnie z zimna. Futro przyklejone do skóry, przesiąknięte do samego końca nie było wygodne, ani w żaden sposób przydatne. Jednak musieli przecierpieć. Jakby wrócili bez niej, to mama mogłaby ich skrzyczeć. Albo mogliby dostać karę. A tego nie chcieli. Wstali więc i w milczeniu zaczęli wracać tą samą drogą. Gdy nikły zapach Paprotki zaczął się oddalać, podążyli za nim, jednak szybko rozmył się on, pozostawiając jedynie zapach deszczu, przesiąkniętej ziemi i gnijących liści sprzed paru pór. Kręcili się długo, aż uznali to za bezsensowne. Jastrząb po raz pierwszy w życiu faktycznie się martwił, ale w taką pogodę, gdy deszcz tylko przybierał na sile poszukiwania nie mogły zakończyć się sukcesem. Przycupneli więc pod jakimś większym krzakiem na jakimś wzniesieniu, przytuleni, aby nie zmarznąć bardziej i czekali. W pewnym momencie mały egoista zauważył, że jego brat wolniej oddycha. Zaniepokoił się, ale szybko zorientował się, że ten tylko śpi. Dlatego też zabrał się za czyszczenie futerka - najpierw swojego, a potem brata. Żeby nie zamarzli. Niedługo po tym i jego powieki zaczęły opadać, jednak nie zasnął. Deszcz przestał padać! I choć wciąż chmury zakrywały niebo, to nie padało, a zapachy lasu znów zaczęły się ujawniać. Obudził brata, po czym szybkim krokiem zaczęli przeczesywać okolicę, aby... zauważyć futerko siostry wśród krzaków. Daleko, ale było tam! Tyle szukania, ale opłaciło się! Jastrząb pacnął Bobra i zaczęli biec w jej stronę i zatrzymali się przy niej z poślizgiem. Większy kocurek od razu rozpoznał się w terenie. Aha, był tu! Pamiętał to miejsce! Zignorował to, co robiło i mówiło jego rodzeństwo.
- Chodźcie, wracamy do domu, może nikt się nie zorientuje. - w końcu nie minęło długo. Czarno-biały narzucał szybkie tempo, ale nie takie, by rodzeństwo nie nadążało. Pilnował też, żeby się nie zgubili. Szedł szybko, obóz był coraz bliżej... a on doskonale znał drogę.
<Paprotka, Bober?>
BLOGOWE WIEŚCI
BLOGOWE WIEŚCI
W Klanie Burzy
Klan Burzy znów stracił lidera przez nieszczęśliwy wypadek, zabierając ze sobą dodatkową dwójkę kotów podczas ataku lisów. Przywództwo objął Króliczy Nos, któremu Piaszczysta Zamieć oddał swoje ówczesne stanowisko, na zastępcę klanu wybrana natomiast została Przepiórczy Puch. Wiele kotów przyjęło informację w trudny sposób, szczególnie Płomienny Ryk, który tamtego feralnego dnia stracił kotkę, którą uważał za matkęW Klanie Klifu
Kres panowania Judaszowcowej Gwiazdy kryję się niemal a rogiem; wszyscy o tym wiedzą. Nie każdy jest jednak gotowy na zmiany, które nadejdą po odejściu aktualnego lidera na Srebrną Skórkę. Nastroję w Klanie Klifu są na pierwszy rzut oka dobre i spokojne; konflikt z Klanem Wilka zdążył powoli odejść w zapomnienie, nawet jeśli tereny nie zostały jeszcze odzyskanę, a burzliwa sytuacja z samotniczkami zdaję się być już jedynie koszmarem przeszłych księżyców. Po nocach jednak słychać szepty... Duża część Klanu Klifu nie jest przychylna swojej zastępczyni, która już zdaje się przygotowywać do wprowadzenia się do nowego legowiska. Koty snują domysły, rozmawiają, krytykują nie tylko Pikującą Jaskółkę, ale i nie odpuszczają na starość Judaszowcowej Gwieździe, który nie słynie z podejmowania decyzji, które przypadają do gustu ogółowi. Może się wydawać, że rodzina, której zapisane miało być w gwiazdach uratowanie nadmorskich kotów, nie jest jednak tak pobłogosławiona, jak uważano. Konflikt lidera ze swoim przybranym synem Mirtowym Lśnieniem, a również tajemnicze kocięta, których doczekała się jego adoptowana córka Źródlana Łuna... To wszystko pokazuję kruchość i niestabilność rzekomej gwiezdnej opatrzności. Ciemne cienie rzucane są na tereny Klanu Klifu, a widok spadającego powoli mewiego pióra może być ostatnim, co będzie ci dane dostrzec. Niczym mroczny omen, ptaki krążą nad Klifiakami, czyhając na nich jak na swoje bezbronne ofiary. Atakują niespodziewanie, szybko i z niesamowitą wytrwałością; bezpiecznym nie jest nawet najbardziej doświadczony wojownik. Czy Klan Klifu zdoła odzyskać wewnętrzną stabilność? Czy krzyki skrzydlatych drapieżników przestaną w końcu zwiastować śmierć? Czy koty powrócą na drogę, którą rzekomo oświetla Klan Gwiazdy?W Klanie Nocy
Wiele księżyców zajęło, by Klan Nocy podniósł się z zgliszczy po strasznej powodzi. Niestety i w tym czasie wśród szuwarów nie mogło być spokojnie, gdyż w szeregach wojowników żył zdrajca i morderca. Jego czyny prędzej czy później ujrzały światło dzienne, a rudy wojownik, niejaki Pluskający Potok, dostąpił egzekucji z wyroku Spienionej Gwiazdy oraz reszty klanu. Sam czyn stracenia wykonał Szałwiowe Serce, książę i zarazem potomek nowej liderki klanu. Kolejnym hucznym wydarzeniem było przekazanie władzy dotychczasowej liderki. Klan stanął przed wyborem zagłosowania na Mandarynkowe Pióro bądź Algową Strugę, które dotychczas pełniły rolę zastępczyń. W demokratycznym głosowaniu wojownicy wybrali srebrną kotkę jako nową liderkę. Spieniona Gwiazda odeszła na zasłużoną emeryturę, gdzie ostatnie chwile swojego życia spędziła z bliskimi kotami. W noc zgromadzenie, kiedy to przodkowie zstąpili na ziemię w blasku pełni, odeszli z trzema duszami, których ciała zostały znalezione wtulone w siebie nawzajem. W tej cichej śmierci klan pożegnał Spienioną Gwiazdę, dotychczasową piastunkę Kotewkowy Powiew, która niejednego z wojowników wychowała za kociaka, oraz Kolcolistne Kwiecie. Klan jednak nie mógł długo opłakiwać starszych, gdyż na ich językach znajdowało się imię pewnej czekoladowej szylkretki i to kolejnej wśród najmłodszych członków. Niektórzy uważają, że to zły omen od gwiezdnych przodków, którzy jakoby ostrzegali Nocniaków, by Ci nie wystawiali ich przychylności na próbę.Szybko jednak klanem wstrząsnęła wieść o kolejnej zdradzie, tym razem ze strony członka rodu. Błękitna Laguna wyjawił z gałęzi sumaka sekret swojego brata. Całemu klanu obwieścił, iż point od księżyców spotyka się z kaleką wojowniczką z Klanu Klifu, a na potwierdzenie słów księcia, Porywisty Sztorm wspięła się na sumak i przyznała, że na własne oczy widziała, jak oskarżony kierował się w stronę granicy z Klanem Klifu. "Zdrajca" został uziemiony z zakazem opuszczania obozu na czas nieokreślony, lecz nie wiadomo czy to ostateczna kara, jaka spotka kocura, czy dopiero jej początek. Czy w klanie zapanuje upragniony spokój? Jakie liderka ma plany względem klanu, mając w swych łapach władzę?
W Klanie Wilka
Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).
W Owocowym Lesie
Dla owocniaków nadszedł trudny okres. Wszystko zaczęło się od śmierci wiekowej szamanki Świergot i jej partnerki, zastępczyni Gruszki. Za nią pociągnęły się śmierci liderki, rozpacz i tęsknota, które pociągnęła za sobą najmłodszą medyczkę, by skończyć na wybuchu epidemii zielonego kaszlu. Zmarło wiele kotów, jeszcze więcej wciąż walczy z chorobą, a pora nagich drzew tylko potęguje kryzys. Jeden z patroli miał niesamowite szczęście – natrafił na grupę wędrownych uzdrowicieli. Natychmiast wyraziła ona chęć pomocy. Derwisz, Jaskier i Jeżogłówka zostali tymczasowo przyjęci w progi Owocowego Lasu. Zamieszkują Upadłą Gwiazdę i dzielą się z tubylcami ziołami, pomocą, jak i również ciekawą wiedzą.W Betonowym Świecie
nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz