Od Kruszynki

Parę dni przed aktualną teraźniejszością

Ciepłe promienie słońca przebijały się przez gęste korony drzew oznaczających granicę obozu Owocowego Lasku. Malowały na ścieżkach jasne plamki, które tańczyły wraz z poruszającym się wiatrem, a ich blask odbijał się od futer kotów. W powietrzu unosił się zapach młodych pąków, a ich ciepło zwiastowało tylko jedno — lato. Już tuż za rogiem, ta wyczekiwana, niemal wyproszona pora roku miała wreszcie nadejść. Każde stworzenie czekało na nią z nadzieją, że przyniesie obfitość tłustej zwierzyny i bogactwo ziół. Niewiele kotów potrafiło ukryć radość na wieść o zbliżającym się lecie. Jedną z nielicznych, która nie potrafiła się rozchmurzyć, była Kruszynka. Siedziała tuż obok posłania swojej mentorki, wsłuchując się w jej cichy, słaby głos. Świergot opowiadała kolejny ze swoich suchych żartów, które nigdy nie były zabawne, ale szylkretka i tak roześmiała się cicho, uśmiechając się z czułością. Tak bardzo chciała zatrzymać ją przy sobie na zawsze. Myśl o tym, że pewnego dnia pozostanie tylko z Purchawką i Wiciokrzewem, ściskała ją w środku. Nie łączyła ją z nimi żadna bliższa więź, a ona sama nie miała ochoty tworzyć żadnej. Mimo to, gdy któreś z nich potrzebowało pomocy, Kruszynka zawsze była pierwsza, by ją ofiarować. Często odpowiadała na pytania Wiciokrzewa, kiedy Świergot nie miała już siły. Ale najbardziej lubiła po prostu siedzieć przy boku swojej mentorki i wpatrywać się w jej wyniszczone, coraz bardziej wiotkie ciało. Dusza Świergot zdawała się ulatywać z niej każdego dnia, a Kruszynka czuła, jakby w jej sercu powstawała powoli pustka. Ciężko było pogodzić pragnienie opieki nad ukochaną kotką z codziennymi obowiązkami. Musiała doglądać także Fruczaka, który wrócił z poważnymi problemami. Jego oddech był nierówny, świszczący, a każde wciągnięcie powietrza zdawało się sprawiać mu ból. Jakby wywołując wilka z lasu, uczeń zakaszlał gwałtownie kilka razy. Kruszynka z żalem w oczach podniosła się z ziemi. Całym sercem pragnęła zostać ze Świergot, być przy niej w ostatnich chwilach jej podróży. Jednak obowiązek zwyciężył. Zacisnęła zęby, podeszła do magazynku i chwyciła kilka jagód jałowca. Położyła je przed Fruczakiem.
— Dziękuję — wyszeptał, po czym posłusznie zjadł owoce. Ułożył pysk na miękkim mchu i przymknął oczy, dając jasny znak, że odpływa z powrotem w sen.
Medyczka odetchnęła z ulgą. Już miała wrócić do swojej mentorki, gdy jej wrażliwe uszy wyłapały kolejne kroki. Odwróciła głowę i dostrzegła Mirabelkę, równie drobną jak ona sama. Kotka otrzepała łapy z liści i posłała jej słaby uśmiech.
— Kruszynko, witaj. Pomogłabyś mi z bólem głowy? Muszę iść na patrol — mruknęła cicho, siadając i owijając szczelnie łapy ogonem.
Szylkretka nawet się nie odezwała. Westchnęła tylko i skinęła łbem. Powoli, włócząc ogonem po ziemi, zgarnęła z magazynku kilka liści malin. Wróciła do pacjentki i położyła je przed nią.
— Zjedz je i lepiej odpuść sobie patrol. Po prostu odpocznij — poleciła sucho.
Ale błysk w oku Mirabelki zdradzał, że nie zamierzała się jej posłuchać. Zjadła lekarstwo, skinęła łbem z szacunkiem i po chwili zniknęła za wejściem do nory.
Wreszcie zapadła upragniona cisza. Kruszynka niemal od razu wróciła do Świergot, kładąc się u jej boku. Zaczęła starannie myć jej futerko, jak robiła to każdego dnia. Gdyby nie ona, sierść starszej kotki dawno byłaby skołtuniona i brudna. A tak wciąż lśniła delikatnym blaskiem, nawet jeśli w oczach Świergot coraz wyraźniej gasło światło z każdym zachodem słońca.

* * *

Od samego wschodu słońca Kruszynka miała łapy pełne roboty. Ledwie jasna kula rozświetliła nocny mrok, a u wejścia do nory w starym drzewie zjawił się Topola. Kocur wyglądał tak, jakby naprawdę spadło na niego drzewo. Bez słowa padł na posłanie, wykończony, a chwilę później zwymiotował. Nie było to nic konkretnego, ale dość obfite, by wywołać skrzywienie na pysku medyczki. Wojownik przyznał niechętnie, że poprzedniego wieczora najadł się za dużo, bo nie chciał iść na poranny patrol z pustym żołądkiem. Kruszynka pokiwała głową z wyraźną dezaprobatą, lecz nie wdawała się w zbędne komentarze. Jak najszybciej wydała polecenia. A raczej jedno — Purchawce, ponieważ nigdzie nie było widać jednonogiego Wiciokrzewa.
— Przynieś wodę — rzuciła krótko.
Młodsza kotka, nie zastanawiając się ani chwili, wybiegła z nory. Gdy tylko zniknęła z pola widzenia, Kruszynka podeszła do magazynku i wyciągnęła mech oraz liście wierzby. Ostrożnie wytarła pysk chorego wojownika, a potem podała mu lekarstwo. Wkrótce wróciła Purchawka. Jej zmierzwione futro i niepewny krok jasno zdradzały, że po drodze wywróciła się raz czy dwa. Ale wodę przyniosła. Topola szybko spijał chłodną wilgoć z mchu, a potem ciężko opadł pyskiem na łapy. Medyczka pomyślała, że ta sytuacja na pewno będzie dla niego nauczką. Pozostało tylko posprzątać wymiociny i… wrócić do codziennej rutyny: wpatrywania się w ściany nory, liczenia pęknięć w drewnie i oczekiwania na kolejne obowiązki. Nie dane jej było jednak odpocząć. Do środka niemal wpadła dwójka kotów — Żmija i Hiacynt. Ich miny były tak nietypowe, że od razu zapowiadały kłopoty.
— Kruszynko! — zawołała zwiadowczyni. — Hiacynt zeskoczył z drzewa i uszkodził sobie łapę.
Kotka pomogła młodszemu dostać się na posłanie. Sama zaraz wycofała się z nory, by nie robić zbędnego tłumu, zostawiając go pod opieką medyczki. Kruszynka nachyliła się nad pacjentem. Ostrożnie dotknęła jego tylnej łapy, a kiedy kocur syknął z bólu, wiedziała już, że to zwichnięcie. I to dość poważne, bliskie złamania. Natychmiast pognała do magazynku. Wyciągnęła korzeń żywokostu, dwa cienkie patyki, pajęczynę i nasiona maku. Rozłożyła wszystko obok posłania, a Hiacyntowi podała patyk do pyska, by miał w co zacisnąć zęby. Z boku Topola uchylił jedno oko, zaciekawiony całym zamieszaniem. Nawet Fruczak podniósł głowę, jakby chciał zobaczyć, co się dzieje. Kruszynka poczuła na chwilę ukłucie stresu, ale szybko je odsunęła — musiała zachować jasny umysł. Przeżuła żywokost, krzywiąc się na jego gorzki smak, a potem przyłożyła łapę do uszkodzonej kończyny Hiacynta. Nawet nie czekając, jednym pewnym ruchem ustawiła ją we właściwej pozycji. Kocur krzyknął cicho, bardziej z zaskoczenia niż z bólu.
— Przełknij to — poleciła, podsuwając mu nasiona maku.
Kiedy ból zaczął słabnąć, zajęła się wiązaniem opatrunku. Nałożyła papkę z żywokostu, docisnęła patykami, znów posmarowała, a całość owinęła pajęczyną — ciasno, ale nie za mocno. Wiedziała już, że Hiacynt zostanie w jej lecznicy dłużej, niż sam by sobie tego życzył. Gdy skończyła, uprzątnęła swoje stanowisko, czując, jak zmęczenie powoli zaczyna przygniatać jej barki.

* * *

Teraźniejszość

Słońce chyliło się ku zachodowi, kiedy Kruszynka kucała nad raną Orzeszka. Przemywała ją ostrożnie wilgotnym mchem, potem układała okład z aksamitki, wszystko mocując delikatnie pajęczyną. Orzeszek był lekko zawstydzony — żałował, że nie przyszedł od razu, tylko zwlekał, tłumacząc się drobnym zadrapaniem. Dopiero gdy ranę zaczęło swędzieć, zorientował się, że obudził się za późno i powinien był wcześniej udać się do lecznicy. Kruszynka pokiwała mu jedynie głową w milczącej zgodzie i skryła się w części przystosowanej dla medyków. Wbiła spojrzenie w Fruczaka, który czuł się już zdecydowanie lepiej; mimo to na wszelki wypadek wciąż dostawał jagody jałowca, a co parę godzin Kruszynka badała jego oddech. Już miała odwrócić łeb do starszej kotki i spędzić z nią trochę czasu, gdy do dziupli wpadła wysoka, puchata postać. Kajzerka westchnęła ciężko; gdy dostrzegła, że Kruszynka patrzy na nią surowo, machnęła łapą na powitanie. Medyczka powstała i ostrożnie podeszła do starszej kotki.
— Och, Kruszynko! — jęknęła Kajzerka teatralnie. — Tak mnie bolą stawy od tego siedzenia w żłobku! Już nie daję rady, to nie do wytrzymania!
Jej głos był przerysowany, jakby ból był najważniejszą rzeczą na świecie. Kruszynka westchnęła, odwróciła się i poszła do magazynku.
— Spokojnie — mruknęła. — Dam ci zioła i postaraj się więcej spacerować.
— Ależ ja spaceruję! — oburzyła się Kajzerka, a gdy pod jej łapami wylądowały liście i korzenie, zmrużyła oczy.
Kruszynka podała jej liście stokrotek.
— Zjedz je, a korzeń weź do legowiska i wyłóż nim miejsce. Po paru wschodach słońca powinno być lepiej.
Kajzerka pokiwała głową, zjadła liście, potem ostrożnie wzięła korzeń do pyska. Zmarszczyła nos na jego zapach, lecz zamachnęła ogonem na pożegnanie i wyskoczyła z nory, znikając w złotawym świetle zachodu. Medyczka spojrzała za nią, po czym w końcu ruszyła do mentorki. Miała teraz chwilę tylko dla siebie i dla Świergot. Przysiadła przy niej i pozwoliła, by starsza kotka umyła ją swoim szorstkim, zmęczonym językiem. Mogłaby zostać tak bez końca — poczuć, jak ten prosty rytuał koi wszystkie troski. Ale życie nie jest kałużą, która stoi w miejscu; to rwąca rzeka. Każdy z nas płynie w niej ku wodospadowi, z którego spadamy i trafiamy do miejsca, na które – zgodnie z losem – zasłużyliśmy. Kruszynka pomyślała to ze smutnym pogodzeniem, czując ciężar dni i jednocześnie ciepło obecności mentorki tuż obok.

Wyleczeni: Mirabelka, Hiacynt, Topola, Orzeszek, Fruczak i Kajzerka