Od Szyszki

 Plan zaczął się sypać. Szyszka zacisnęła zęby. Na Klan Gwiazdy! Przecież wszystko szło tak dobrze! Druga grupa już pewnie zajmowała się Ogrodzeniem, a oni? Teraz nie mogli puścić lisa wolno. W piątkę walka nie powinna stanowić problemu, ale przyniesie ze sobą ofiary i wiele ran. Spojrzała na Płomykówkę. 
- Biegnij poszukać drugiej grupy i każ im natychmiast wracać do obozu. Jeszcze przyjdzie czas wyrównać stosunki z lisem. - mruknęła pośpiesznie czarna kotka. 
Piorunowała wzrokiem lisa. Żałowała, że nie można zabić spojrzeniem. Zjeżone futro było ostrzeżeniem, wysunięte pazury zaproszeniem do ataku. Błysk również wysunęła pazury i warknęła ze wściekłością. Obie były gotowe odciągnąć lisa. Przynajmniej dopóki wszyscy bezpiecznie nie wrócą do obozu. 
Rudzielec kolejny raz warknął. Przeszedł krok do przodu. Klapnął szczęką. Ruszył do ataku. Miał zamiar złapać Błysk, jednak zastępczyni wykonała zwinny unik. Zaryła pazurami po boku rudzielca. Szyszka przygotowała się do skoku. Capnęła zwierzę w przednią łapę. Lis zawył niezadowolony. 
Niespodziewanie Płomykówka zerwała się z miejsca, zwracając na siebie uwagę rudzielca. Szyszka i Błysk trzymały go jednak mocno, więc zwierzę musiało się cofnął w tył, żeby je zgubić. Córka liderki sprawnie weszła na drzewo. Zawsze była w tym dobra, pierwsza z miotu zdobyła drzewo. Odepchnęła Kostkę i z całej siły stanęła na gałęzi. Rozległ się trzask. 
Szyszka krzyknęła zdezorientowana, gdy gałąź zaczęła spadać, a wraz z nią czarna wojowniczka. Kostka i Klonik prędko zeszli z drzewa, ona i Błysk poderwały do biegu, ale to Szyszka pierwsza znalazła się przy córce. Widok jaki zastała sprawił, że jej serce zamarło. Gałąź przygniotła lisa, trafiła akurat w gardło, zgniatając go i zmuszając do wydania ostatniego tchu. Płomykówka leżała na gałęzi, a jej bok unosił się nierówno. Otworzyła żółte ślepia i syknęła z bólu, który przeszył jej ciało. 
- Zabiłam go? 
Szyszka ostrożnie zdjęła ją ze stworzenia i ułożyła na ziemi. Przypadła do jej boku i zaczęła go wylizywać, żeby pomóc córce złapać oddech. Ta jednak nie wyglądała na przekonaną. Wtuliła pyszczek w ciepłą sierść swojej matki. 
- T-tak. Uratowałaś nam wszystkim życie. - miauknęła czarnulka, liżąc ją teraz po szyi, następnie przejeżdżając językiem  za uszami kotki. - Błysk! Natychmiast poślij po Wschód. 
Zastępczyni skinęła głową i odbiegła. Wzrok Płomykówki na chwilę przeniósł się na lisa, żeby później ponownie stanąć na obliczu czarnej. 
- To... dobrze. - wyszeptała, lekko się uśmiechając. Wtuliła się mocniej w sierść mamy, która nie przestawała jej wylizywać. Metaliczny smak krwi nie był dobry, a ta zdobiła każdą z ran jej córki.
 Przejechała językiem po jej brzuchu. Do jej uszu dotarł cichy pisk Klonika. Spojrzała na niego bacznie. Kocur wpatrywał się z niedowierzaniem w czarną wojowniczkę, a Kostka spuściła głowę. Szyszka zmarszczyła brwi, zanim wróciła do wykonywania swojej czynności. Ale coś było nie tak. Bok jej córki nie unosił się w rytm oddechu. Przerwała, żeby spojrzeć na jej pyszczek, który wciąż trwał wtulony w jej sierść. Oczy Płomykówki były zamknięte. Przesunęła językiem po jej nosie. 
- Kochanie? 
Odpowiedziała jej cisza. 
- Płomykówko? - teraz krzyknęła głośniej, odsuwając się.
Wojowniczka bezwładnie osunęła się na ziemię. Krew barwiła malutką trawę i resztkę śniegu w miejscu, gdzie leżała kotka. Jej ciało się nie ruszało, z pyszczka nie wydobył żaden odgłos. 
- Płomykówko!! - wydarła się na cały głos, wtulając w czarnulkę. 

Otworzyła szerzej ślepia, zanim zaśmiała się wdzięcznie. Sokół spojrzał na nią zdziwiony. Radosny uśmiech na pyszczku Szyszki trochę przygasł, a jej  oczy wyrażały szczerą tęsknotę. 
— Mam lepszą propozycję. — liznęła córeczkę po łebku, czym wywołała u niej pisk oburzenia. — Chciałabym ją nazwać Płomykówka. 
W pomarańczowych ślepiach Sokoła, dojrzała tą samą tęsknotę. Spoglądali na malutką długi czas w milczeniu. Żadne z nich nie potrafiło wypowiedzieć ani słowa, błądząc we własnych wspomnieniach.
— Byłaby zaszczycona. — miauknął wreszcie Sokół. — Nigdy ci tego nie opowiadałem, ale gdy tylko wróciłaś do legowiska, po opiece nad Gąską i Kogutem, mama powiedziała mi, że właśnie z tobą będę najszczęśliwszym kocurem na całym świecie i żebym nigdy nie ważył się ciebie zranić. Myślę, że dotrzymałem słowa i wiem, że miała rację. 
Szyszka liznęła partnera w policzek, zanim każde z kociąt dostało od niej całusa. 
— Mała Płomykówka. — wyszeptała do czarnulki. 

Jej malutka, kochana, idealna córeczka. Pełna energii, radości, ale również odwagi i pewności siebie. Zdobywczyni każdego drzewa. Szyszka wtulała się w jej sierść, nie zamierzając wypuścić kotki z matczynych objęć. Usłyszała kiedyś, że dzieci nie powinny umierać przed rodzicami. Słyszała, że śmierć własnego dziecka boli najbardziej. I całkowicie się z tym zgadzała, chociaż wolałaby nigdy tego nie poczuć. Nigdy jeszcze tak bardzo nie cierpiała, żadna śmierć nie wywołała u niej takiego bólu. Czuła się niemal tak, jakby ktoś wyrwał jej serce. 

- Co do…- miauknęła jej mamusia, gdy jej brzucha dotknęły zimne łapki i futro małej Płomykówki.- Gdzie byłaś Płomykówko?
- Tam na dwose.- odpowiedziała malutka z uśmiechem.
- Nie możesz tam wychodzić, jesteś za mała- powiedziała jej mama z dziwnym napięciem.
- Dlasego jestem jus dusa- miauknęła Płomykówka.
- Nie jesteś za mała Płomykówko- powiedziała jesnak już nieco łagodniej.
- Ale ja sce.- odpowiedziała mała.

Łzy ciekły po jej policzkach. Zgromadziły się w oczach, utrudniając jej widzenie, jednak nic nie miało znaczenia. Futro Płomykówki było teraz mokre od łez. Słyszała wokół wiele głosów, ale nie uniosła głowy, nie pozwalając odebrać sobie kociaka. Jej kociaka. 
- Z-zginęła jak prawdziwa wojowniczka. 
Tylko to zdanie dopadło do jej uszu. Tak, Płomykówka zginęła jak wojowniczka. Na pewno wybrałaby taką śmierć, gdyby miała wybór. Zawsze chciała być służyć ich społeczności, być najlepszą wojowniczką. Odeszła z tego świata jak bohaterka. 

Żegnaj, córeczko.