Od Czarnuszka CD Mgiełki

Kocurek prychnął unosząc dumnie łepek do góry. Nie chciał w to uwierzyć, tata go kochał! Widział w nim wielki potencjał, dlatego tak go krytykował, chciał dla niego jak najlepiej. Mgiełka nie miała racji, Spadający Liść to najlepszy ojciec jakiego mógł dostać od losu. A nawet jeśli to...co on ma takiego w środku? Jest niezdarnym kotem o długich łapach, zastępca i tak jest miły w stosunku do niego. Czarnuszek warknął cicho kładąc okrągły łepek na nogach matki.
- A co we mnie jest?- zapytał siostry czując jak powieki kleją mu się jakby skąpane w miodzie. Ziewnął potężnie próbując nie zasnąć. Po chwili usłyszał gdzieś w oddali głos swojej siostry.
- Jesteś niezwykle zadziorny no i odważny! Imponujesz mi swą siłą braciszku oraz intelektem...no i jesteś...
Reszty jednak nie usłyszał, padł jak zabity zasypiając. Był zmęczony, bardzo zmęczony. Dzień pełen wrażeń, tak można to skwitować. Nie miał siły na dłuższe powstrzymywanie się od snu. Mgiełka widząc jak boki jej brata unoszą się i opadają miarowo zamruczała cicho kładąc własny łeb na karku czarnego kota. Ona także się poddała.
Od tego zdarzenia minął około miesiąc. W kociarni zrobił się już tłok. Czarnuszek oraz jego siostra byli już naprawdę duzi, to samo ich ,,przyjaciele". Szumek siedział przyciśnięty do ściany przez swoją siostrę. Zawarczał uderzając ją łapą w udo.
- Posuń się!- miauknął a czując jak Żądełko się przesuwa odetchnął głęboko. Zabluszczone Futro, ich matka, posłała Pręgowanemu Grzbietu pełen zmęczenia wzrok. Pasiasta królowa zrozumiała co tamta chciała jej przekazać, jak tak dalej pójdzie to się uduszą! Czas aby ona i jej dzieci opuściły to miejsce. Kotka spojrzała ukradkiem na Mgiełkę i Czarnuszka. Rozmawiali ze sobą jakby nigdy nic, oczywiście jej syn jak zawsze miał kamienną maskę na pysku, ale fakt, że bez krępacji i złości rozmawiał z siostrą był dla niej niczym miód na serce. Ich sprzeczki i kłótnie ustały, młody kocurek otworzył się bardziej na siostrę ukazując jej kawałek swojego wnętrza. Czarnuszek wyszedł na dwór wraz z siostrą, Pora Zielonych Liści nie należała do jego ulubionych. Było za gorąco, szczególnie w żłobku. Rozprostował swoje długie łapy patrząc na obóz obojętnym wzrokiem. Z jednej strony chciał już tutaj być, wychodzić na polowania i uczyć się na przyszłego wojownika, z drugiej zaś strony bał się tego. Obawiał się mentora, czy dostanie kogoś z kim dojdzie się dogadać? A może trafi mu się buc z którym nie przyjdzie mu łatwo się uczyć. Odgarnął złe myśli na bok. Przecież to Klan Klifu, jego własny dom. Ojciec wypędził już każdego nielojalnego buca! Uniósł się dumą na myśl o Spadającym Liściu, nadal był w niego ślepo zapatrzony. Obok Czarnuszka przemknęła nagle Pręgowany Grzbiet. Uśmiechnęła się słodko do syna i pognała w stronę legowiska lidera. Zaraz za nią wybiegła Mgiełka. Wpadła z impetem na brata śmiejąc się jak głupia.
- Co cię napadło, na miłość Klanu Gwiazd?!- warknął kocurek otrzepując się z ziemi. Mimo jego chamskiego komentarza z pyska siostry nie schodził radosny uśmiech.
- Zostajemy uczniami, zostajemy uczniami, Czarnuszku już dziś!
- Jak to już dziś?!- miauknął trochę zbyt głośno jak na siebie- nie wierzę!
- To uwierz, patrz, patrz!- ekscytowała się kotka wskazując nosem na Niedźwiedzią Gwiazdę idącego w towarzystwie Pręgowanego Grzbietu. Lider wskoczył na miejsce przemówień przywołując do siebie klan. Wszystkie koty podeszły do niego, Czarnuch ciągnięty za ogon przez Mgiełkę także. Kocur był w wielkim szoku, siostra nigdy się tak nie zachowywała, nie mógł wyjść z podziwu jak taka niewinna i nieśmiała osóbka jak ona może go ciągnąć za ogon skacząc jak pasikonik. Ustawili się gdzieś obok matki czekając na słowa lidera. Czarnuszek zauważył przy jego boku Spadającego Liścia, uśmiechnął się do niego lecz pomimo tego iż ojciec go zauważył, nie otrzymał żadnego gestu w zamian.
- Moi drodzy, zebraliśmy się tutaj aby powołać nowych uczniów. Doszły mnie słuchy, że w żłobku brakuje już powoli miejsca a pośród kociaków wyłoniły się już dwa dość duże aby rozpocząć szkolenie. Zwolnijmy zatem trochę miejsca Zabluszczonemu Futerku, Mgiełko podejdź do mnie!
Przez kotkę przeszedł dreszcz, Czarnuszek wyczuł to. Cała otoczka ekscytacji pękła dając miejsce na strach. Popchnięta przez matkę w końcu wyszła naprzeciw rzucając przerażone spojrzenia w stronę innych kotów.
- Od dziś twoje imię brzmi Mglista Łapa, a twoim mentorem zostaje Omszona Skóra. Wierzę, że nauczy cię wszystkiego co potrafi, to mądry i lojalny wojownik, ufam, że jest gotowy otrzymać swojego pierwszego ucznia.
Szary, pręgowany kocur wyszedł przed szereg podchodząc do swojej młodszej siostry. Zetknął się z nią delikatnie nosem uśmiechając się blado. Chciał jej dodać otuchy, ale widać było po nim, że sam jest w szoku. Odeszli na bok obsypywani wręcz wiwatami dochodzącymi z każdej strony. Pręgowany Grzbiet zamruczała ewidentnie dumna z córki. Czarnuszek posłał Mglistej Łapie jedno ze swoich specjalnych spojrzeń, było dość specyficzne, przepełnione radością, zazdrością i dumą. Kotka zaśmiała się widząc minę brata po czym usiadła obok Omszonej Skóry.
- Czarnuszku, teraz twoja kolej, podejdź do mnie.
Młodego kocurka sparaliżował strach. Nienawidził być w centrum uwagi, a to właśnie zaraz miało się stać. Niemalże czuł jak matka chce go wypchnąć na przód, uprzedził ją wychodząc bez jej pomocy. Próbował utrzymać się na chwiejnych, długich łapach. Spojrzał na ojca który patrzył na niego z politowaniem. No tak, Czarnuszek przynosił mu wstyd. W jednej chwili wyprostował się unosząc głowę wysoko z całą pozostałą mu odwagą. Niedźwiedzia Gwiazda uśmiechnął się po czym zabrał głos ponowie:
- Od tej pory będziesz zwany Czarną Łapą a twoim mentorem zostanie Słoneczny Blask. Ufam, że przekaże ci swą pogodę ducha jak i lojalność.
Z tłumu wyszedł biały kocur z ciemną maską na pyszczku. Jego dwukolorowe oczy świeciły niczym dwie gwiazdy, był szczęśliwy, to widać. Podszedł do sztucznie odważnego kocurka i zetknął się z nim nosem.
- O rany...mój pierwszy uczeń- miauknął sam do siebie patrząc z dumą na Czarną Łapę. Odeszli razem na bok a zewsząd dochodziły ich wrzaski. ,,Czarna Łapa! Czarna Łapa! Czarna Łapa!". Po raz pierwszy w życiu kocurek poczuł się...dobrze. Jakby klan go doceniał. Wtedy obrał sobie swój najważniejszy cel: nie zawieźć go. Pośród krzyku tłumu usłyszał cichy gardłowy pomruk. ,,Czarna Łapa...Czarna Łapa..." powtarzał zastępca patrząc na syna. Taki ,,wiwat" był dla Czarnuszka najważniejszy, nie obchodziły go inne krzyki, jego ojciec go docenił! Przynajmniej tak mu się zdawało...
Jeszcze tego samego dnia Czarna Łapa wszedł do legowiska uczniów w towarzystwie Mglistej Łapy. Właśnie odbył się ich pierwszy obchód obozu. Poznali każdy zakamarek, łącznie z legowiskiem starszyzny w którym znaleźli Piaskową Mgłę. Stara kotka powitała ich z uśmiechem na pysku po czym dość szybko wyprosiła, chciała się przespać.
Czarna Łapa położył się na swoim legowisku, tuż obok niego ułożyła się siostra. Obok nich szybko pojawiła się pozostała trójka terminatorów.
- Witajcie w naszym królestwie!- zaśmiała się Poplamiona Łapa. Czarnuszek kiwnął głową otwierając pysk aby ziewnąć.
- O, już się zmęczyłeś maluszku?- zadrwił z niego Pylna Łapa szczerząc swoje kły- może wrócisz do żłobka, co?
Tego Czarna Łapa nie chciał tolerować. Skoczył na równe łapy mierząc się wzrokiem z terminatorem. Machnął wściekle ogonem susząc swoje zęby. Mglista Łapa szturchnęła brata z cichym ,,nie warto" ale zignorował to.
- Może powinieneś zamknąć swój wielki, krzywy pysk zanim wybiję ci za takie odzywki kilka ząbków, co?- odpowiedział mu Czarny strosząc futro- nie chciałbyś ze mną zadzierać.
Pylna Łapa odpowiedział mu śmiechem, to samo zrobił jego przyjaciel, Muchomorowa Łapa. Poplamiona Łapa spojrzała na kocury kładąc uszy. Ewidentnie chciała interweniować, ale nie wiedziała jak.
- A co mi zrobisz kupo futra? Ledwo się oderwałeś od maminego futerka a już skaczesz do starszych?
Czarna Łapa zasyczał wściekle wysuwając pazury. Jego siostra zauważyła ten gest ale zanim zdążyła go zatrzymać ten już wymierzył krótki cios wprost w pysk Pylnej Łapy. Ofiara wydała z siebie zduszony warkot rzucając się na przeciwnika. Jasne było, że Czarna Łapa nie miał szans. Był mniejszy, niedoświadczony i zmęczony. Szybko został przyparty do ziemi bez możliwości wydostania się. Pylna Łapa drapnął go w szyję zostawiając krwawy ślad. Mglista Łapa wkroczyła do akcji, złapała większego za kark i ściągnęła go z brata.
- Zostaw go ty nieposłuszna kupo futra!- warknęła chroniąc rannego Czarnuszka. Sam uczeń był w szoku jak bardzo jego siostra może odejść od swojego normalnego zachowania aby go ochronić. Nagle do legowiska wojowników wtargnął jeden z wojowników, Czarna Łapa nie znał jego imienia jednak.
- Co tu się wyprawia?- pisnęła kotka patrząc na Pylną Łapę- kto zaczął?
- To on, on Sójcze Pióro!- poskarżył się rudy terminator wskazując na Czarną Łapę- został uczniem i już wszczyna bójki.
- Ale Pylna Łapa go sprowokował!- obroniła brata Mglista Łapa- był bardzo niemiły.
- No dobrze, już dobrze...- westchnęła kotka zwana Sójczym Skrzydłem. Spojrzała na Czarną Łapę i jego ,,ranę". Po chwilowych oględzinach zwróciła się ponownie do reszty:
- Macie siedzieć tutaj spokojnie, żadnych bójek! Pylna Łapo, jesteś starszy, myślałam, że nie zachowujesz się jak mysi móżdżek! Czarna Łapo, jesteś już uczniem, nie możesz się bić z kim popadnie. Przeproście się.
Kocurek niechętnie podszedł do większego od siebie terminatora i rzucił szybkie ,,przepraszam" nie patrząc mu w oczy. Czuł się głupio, przegrał na oczach wszystkich. Pylna Łapa odpowiedział mu tym samym po czym obaj wrócili na swoje miejsca. Sójcze Skrzydło poszła za Czarną Łapą pytając czy chce odwiedzić medyka. Odmówił kładąc się wraz z siostrą na posłaniu. Nie miał ochoty już nigdzie się ruszać. Rano czekał go pierwszy trening.