Od Jaszczurczej Łapy

To był wielki dzień! Dziś Słoneczny Deszcz i Lisi Ogon zrobili mi i Brudnej Łapie sprawdzian. Chciałem wypaść w nim jak najlepiej. Nie chciałem zawieść mentora i mamy. Poza tym chciałem pokazać rodzeństwu, że jestem od nich lepszy. Każdy poza mną i Brudną Łapą przeszedł już ten sprawdzian.

Wstałem tak wcześnie, jak tylko mogłem. Wyjrzałem z legowiska uczniów, mentorzy już czekali. Podbiegłem do siostry i ją obudziłem.

– Brudna Łapo! – Kotka nerwowo zastrzygła uszami.

– Czego znowu? – mruknęła niezadowolona.

– Już na nas czekają!

Brudna Łapa powoli podniosła się i przeciągnęła. Usłyszałem ziewanie w głębi legowiska.

– Gdzie idziecie tak wcześnie mysie bobki? – mruknęła Złota Łapa. Czasami potrafi być naprawdę wredna.

– Wzorowy uczeń wstaje wcześnie rano, żeby móc prędko rozpocząć trening – powiedziałem dumnie unosząc ogon.

– Dobrze „Wzorowa Łapo”. Nie zrób mi wstydu – powiedziała z niezadowoleniem i zamknęła oczy by dalej spać.

Wybiegłem z Brudną Łapą na spotkanie z mentorami. Słoneczny Deszcz uśmiechnął się na mój widok.

– Gotowi udowodnić swoją wartość? – spytał radośnie. Zamruczałem z podnieceniem.

– Oczywiście Słoneczny Deszczu!

– To świetnie. Posłuchajcie: Brudna Łapo, ty pójdziesz w okolice Drogi Grzmotu, a potem w okolice siedliska dwunożnych. Ty Jaszczurza Łapo udasz się nad Piaszczystą Rozpadlinę i do lasu przy Słonecznych Skałach.

– Nie musicie martwić się o bezpieczeństwo – zapewniła nas Lisi Ogon. – Będziemy czuwać nad wami z ukrycia. Pamiętacie też, żeby nie przekraczać granic terytoriów i na nich nie polować.

Oboje skinęliśmy głowami i wyszliśmy z obozu. Brudna Łapa pobiegła w kierunku Drogi Grzmotu, a ja w okolice Piaszczystej Rozpadliny. Mentorzy już wcześniej zapoznali nas z celem misji: złapać jak najwięcej zwierzyny. Oczywiście wiedziałem, że ilość jest bez znaczenia, bardziej liczyło się to, jak złapie się te kąski. Mógłbym przynieść tysiąc myszy, ale i tak nie dorównałbym uczniowi, który przyniósłby dobrze złapanego gołębia.

Po krótkim czasie dotarłem nad duży dół w piachu. Wskoczyłem na zbocze i zjechałem w dół. Usiadłem na piasku i rozejrzałem się wokół. Wiedziałem, że to jedno z najlepszych łowisk Klanu Wilka. Słoneczny Deszcz chciał mi wyraźnie ułatwić zadanie. Szybko wypatrzyłem swoją pierwszą zdobycz.

Szybki atak i mysz była już moja. Może nie włożyłem w to zbyt dużo mojej techniki, ale udało mi się ja złapać, zanim mnie zauważyła. A o to w końcu chodzi w polowaniu. Wykopałem mały dołek w charakterystycznym miejscu i zakopałem tam zwierzynę. Wyruszyłem na dalsze łowy.

Zanim słońce zaczęło górować złapałem jeszcze dwie myszy i jaszczurkę. Nadeszła pora, by udać się do kolejnego łowiska. Dalsze męczenie Piaszczystej Rozpadliny nie ma sensu. Pora na las w okolicy Słonecznych Skał. Było to terytorium bardzo blisko Klanu Nocy. Wiedziałem jednak, że można złapać tam wiewiórki, leśne żaby i w najlepszym wypadku króliki.

Miejsce, które wybrałem na kryjówkę dla pierwszego złapanego nornika znajdowało się bardzo blisko granicy lasu. Była to bardzo niebezpieczna kryjówka. Ale bez ryzyka nie ma dobrych wyników. Zacząłem polowanie i się nie pomyliłem. Nie minęło dużo czasu, a już miałem w zębach młodego królika.

Zakopałem go razem z dwiema myszami. Położyłem się na mały odpoczynek. Ze swojej kryjówki doskonale widziałem Słoneczne Skały. Leżałem tak chwilę, kiedy nagle wylądował tam duży ptak.

„Pamiętacie też, żeby nie przekraczać granic terytoriów i na nich nie polować.” – odbił się w mojej głowie echem głos Lisiego Ogona. Miałem jednak okazję złapać TĄ zdobycz. Żaden uczeń takiej jeszcze nie miał, żaden wojownik od wielu księżyców nie przyniósł podobnej do obozu. Zacząłem się

Ptak mnie nie widział. Czyścił swoje duże skrzydła zupełnie nieświadomy mojej obecności. Byłem już naprawdę blisko jego; i daleko granicy. W końcu odważyłem się. Wyskoczyłem z trawy i w ostatniej chwili złapałem ptaka za nogę. Rzuciłem nim o skałę i wskoczyłem na jego brzuch. Ptak próbował mi się wyrwać, dziobał mnie w łapy. Ja złapałem szybko jego szyję i zacząłem go dusić. Po chwili ptak był martwy.

– Gwiezdny Klanie! Złapałeś sokoła! – usłyszałem głos Słonecznego Deszczu. Widział to! Widział jak złapałem tego wielkiego ptaka!

– Wstrętni złodzieje! – Ten syk należał do nieznanego mi kota. Wojownika Klanu Nocy.

Dwa wielkie kocury wskoczyły na skałę, na której stałem. Wystraszyłem się, ale nie miałam zamiaru wypuszczać złapanego ptaka.

– Oddajcie naszego ptaka, a puścimy was wolno – syknął długowłosy kocur o niebieskich oczach.

– Żartujesz Błękitna Burzo? Nie odejdą stąd, dopóki nie skopiemy im tłustych zadów! – wypluł jego szary towarzysz.

– Tłustych? – syknął Słoneczny Deszcz. – Tak często łowisz w rzece ryby, a ani razu nie przyjrzałeś się swojemu sadłu?!

Szary kot skoczył na mojego mentora i zaczął z nim walkę. Wiedziałem, że mnie czeka teraz pojedynek z tym drugim. Czarnobiały kocur przywarł do skały. Przybrał już bojową pozę.

– Wiejemy Jaszczurza Łapo! – usłyszałem krzyk Słonecznego Deszczu. Miał rację, walka z sokołem w pyszczku nie była najlepszym pomysłem, a ja nie miałem najmniejszego zamiaru go wypuszczać. Pobiegłem tak szybko, jak tylko było to możliwe w kierunku lasu.

Co chwila potykałem się o skrzydła złapanego ptaka, ale szybko podnosiłem się z ziemi. Już na granicy przewróciłem się jednak i zgubiłem ptaka, chciałem go ponownie złapać w zęby, ale powstrzymał mnie Słoneczny Deszcz.

– Biegnij! – syknął.

– Ptak!

– Zostaw!

I posłuchałem. Pobiegłem dalej za mentorem w głąb naszego terytorium. Wdrapaliśmy się szybko na pobliskie drzewa. Widzieliśmy, jak wrodzy wojownicy przebiegają pod naszymi łapami zupełnie nieświadomi naszej obecności.

– Przeskocz na tamto! – syknął cicho Słoneczny Deszcz wskazując mi głową rosnącą obok lipę. Ostrożnie przeszedłem na koniec swojej gałęzi i odbiłem się tylnymi łapami. W ostatniej chwili wbiłem pazury w gałąź lipy.

– Au! – syknąłem. Ten chwyt wyciągnął mi pazury, bardzo bolało. Chwilę później na pobliskiej gałęzi wylądował Słoneczny Deszcz. Wciągnąłem się na swoja gałąź i spojrzałem mu w oczy. – Przepraszam – mruknąłem.

– Za co mnie przepraszasz? – spytał niepewnie wojownik.

– Wtargnąłem na wrogie terytorium, złapałem tam ptaka, naraziłem nas na niebezpieczeństwo i jeszcze nic z tego nie mam, bo zgubiłem tą zwierzynę.

Słoneczny Deszcz uśmiechnął się i zaśmiał cicho.

– Jaszczurza Łapo! Ja jestem właśnie z ciebie dumny! Może źle postąpiłeś wchodząc na terytorium wroga i może i zgubiłeś swoją zdobycz, ale udowodniłeś też, że potrafisz polować na nawet tak trudną zwierzynę, jak sokół! – oznajmił. – Chodźmy po to, co złapałeś wcześniej i wracajmy do obozu. Niech tylko starsi wojownicy usłyszą, jakiego mam utalentowanego ucznia!

– I jakiego masz utalentowanego brata – dodałem.

< Słoneczny Deszczu? >