BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Klan Burzy znów stracił lidera przez nieszczęśliwy wypadek, zabierając ze sobą dodatkową dwójkę kotów podczas ataku lisów. Przywództwo objął Króliczy Nos, któremu Piaszczysta Zamieć oddał swoje ówczesne stanowisko, na zastępcę klanu wybrana natomiast została Przepiórczy Puch. Wiele kotów przyjęło informację w trudny sposób, szczególnie Płomienny Ryk, który tamtego feralnego dnia stracił kotkę, którą uważał za matkę

W Klanie Klifu

Kres panowania Judaszowcowej Gwiazdy kryję się niemal a rogiem; wszyscy o tym wiedzą. Nie każdy jest jednak gotowy na zmiany, które nadejdą po odejściu aktualnego lidera na Srebrną Skórkę. Nastroję w Klanie Klifu są na pierwszy rzut oka dobre i spokojne; konflikt z Klanem Wilka zdążył powoli odejść w zapomnienie, nawet jeśli tereny nie zostały jeszcze odzyskanę, a burzliwa sytuacja z samotniczkami zdaję się być już jedynie koszmarem przeszłych księżyców. Po nocach jednak słychać szepty... Duża część Klanu Klifu nie jest przychylna swojej zastępczyni, która już zdaje się przygotowywać do wprowadzenia się do nowego legowiska. Koty snują domysły, rozmawiają, krytykują nie tylko Pikującą Jaskółkę, ale i nie odpuszczają na starość Judaszowcowej Gwieździe, który nie słynie z podejmowania decyzji, które przypadają do gustu ogółowi. Może się wydawać, że rodzina, której zapisane miało być w gwiazdach uratowanie nadmorskich kotów, nie jest jednak tak pobłogosławiona, jak uważano. Konflikt lidera ze swoim przybranym synem Mirtowym Lśnieniem, a również tajemnicze kocięta, których doczekała się jego adoptowana córka Źródlana Łuna... To wszystko pokazuję kruchość i niestabilność rzekomej gwiezdnej opatrzności. Ciemne cienie rzucane są na tereny Klanu Klifu, a widok spadającego powoli mewiego pióra może być ostatnim, co będzie ci dane dostrzec. Niczym mroczny omen, ptaki krążą nad Klifiakami, czyhając na nich jak na swoje bezbronne ofiary. Atakują niespodziewanie, szybko i z niesamowitą wytrwałością; bezpiecznym nie jest nawet najbardziej doświadczony wojownik. Czy Klan Klifu zdoła odzyskać wewnętrzną stabilność? Czy krzyki skrzydlatych drapieżników przestaną w końcu zwiastować śmierć? Czy koty powrócą na drogę, którą rzekomo oświetla Klan Gwiazdy?

W Klanie Nocy

Wiele księżyców zajęło, by Klan Nocy podniósł się z zgliszczy po strasznej powodzi. Niestety i w tym czasie wśród szuwarów nie mogło być spokojnie, gdyż w szeregach wojowników żył zdrajca i morderca. Jego czyny prędzej czy później ujrzały światło dzienne, a rudy wojownik, niejaki Pluskający Potok, dostąpił egzekucji z wyroku Spienionej Gwiazdy oraz reszty klanu. Sam czyn stracenia wykonał Szałwiowe Serce, książę i zarazem potomek nowej liderki klanu. Kolejnym hucznym wydarzeniem było przekazanie władzy dotychczasowej liderki. Klan stanął przed wyborem zagłosowania na Mandarynkowe Pióro bądź Algową Strugę, które dotychczas pełniły rolę zastępczyń. W demokratycznym głosowaniu wojownicy wybrali srebrną kotkę jako nową liderkę. Spieniona Gwiazda odeszła na zasłużoną emeryturę, gdzie ostatnie chwile swojego życia spędziła z bliskimi kotami. W noc zgromadzenie, kiedy to przodkowie zstąpili na ziemię w blasku pełni, odeszli z trzema duszami, których ciała zostały znalezione wtulone w siebie nawzajem. W tej cichej śmierci klan pożegnał Spienioną Gwiazdę, dotychczasową piastunkę Kotewkowy Powiew, która niejednego z wojowników wychowała za kociaka, oraz Kolcolistne Kwiecie. Klan jednak nie mógł długo opłakiwać starszych, gdyż na ich językach znajdowało się imię pewnej czekoladowej szylkretki i to kolejnej wśród najmłodszych członków. Niektórzy uważają, że to zły omen od gwiezdnych przodków, którzy jakoby ostrzegali Nocniaków, by Ci nie wystawiali ich przychylności na próbę.
Szybko jednak klanem wstrząsnęła wieść o kolejnej zdradzie, tym razem ze strony członka rodu. Błękitna Laguna wyjawił z gałęzi sumaka sekret swojego brata. Całemu klanu obwieścił, iż point od księżyców spotyka się z kaleką wojowniczką z Klanu Klifu, a na potwierdzenie słów księcia, Porywisty Sztorm wspięła się na sumak i przyznała, że na własne oczy widziała, jak oskarżony kierował się w stronę granicy z Klanem Klifu. "Zdrajca" został uziemiony z zakazem opuszczania obozu na czas nieokreślony, lecz nie wiadomo czy to ostateczna kara, jaka spotka kocura, czy dopiero jej początek. Czy w klanie zapanuje upragniony spokój? Jakie liderka ma plany względem klanu, mając w swych łapach władzę?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Dla owocniaków nadszedł trudny okres. Wszystko zaczęło się od śmierci wiekowej szamanki Świergot i jej partnerki, zastępczyni Gruszki. Za nią pociągnęły się śmierci liderki, rozpacz i tęsknota, które pociągnęła za sobą najmłodszą medyczkę, by skończyć na wybuchu epidemii zielonego kaszlu. Zmarło wiele kotów, jeszcze więcej wciąż walczy z chorobą, a pora nagich drzew tylko potęguje kryzys. Jeden z patroli miał niesamowite szczęście – natrafił na grupę wędrownych uzdrowicieli. Natychmiast wyraziła ona chęć pomocy. Derwisz, Jaskier i Jeżogłówka zostali tymczasowo przyjęci w progi Owocowego Lasu. Zamieszkują Upadłą Gwiazdę i dzielą się z tubylcami ziołami, pomocą, jak i również ciekawą wiedzą.

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Znajdki w Klanie Nocy!
(jedno wolne miejsce!)

Znajdki w Klanie Klifu!
(brak wolnych miejsc!)

Zmiana pory roku już 8 lutego, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

28 lipca 2025

Od Mewy

Na obrzeżach terenów Klanu Wilka.

Mewa siedziała przy jednym z wyższych drzew, skulona na grubym korzeniu, który niczym pazur wystawał spomiędzy mchów. Co jakiś czas unosiła głowę, rozglądając się czujnie. Oczy miała lekko zmrużone, a każdy nieznany zapach czy najmniejszy szmer wywoływał u niej napięcie w łapach. Od jakiegoś czasu dostrzegała niepokojące znaki — ślady łap w miękkiej ziemi, gałązki złamane nie tak dawno temu. Nie wiedziała, czy te tropy należą do kogoś z Klanu Wilka, czy może do innego samotnika, równie głodnego i czujnego jak ona. Miała nadzieję, że się nie dowie. Jak na razie nie spotkała nikogo i lepiej, żeby tak zostało. Jej zrzędliwa mina mówiła jasno, że biało-czarna kotka wstała dziś lewą łapą i nie miała ochoty na żadne towarzystwo.
Hm… Jestem głodna — pomyślała, krzywiąc się, gdy jej brzuch zaburczał donośnie, jakby chciał obwieścić całemu lasowi jej stan. Zwinęła ogon ciasno wokół ciała, jakby miało to powstrzymać głód. Spojrzała w głąb lasu, gdzie cień stawał się gęstszy, a dźwięki przytłumione. Chętnie zapolowałaby gdzieś głębiej, może nawet spróbowała szczęścia przy strumieniu, gdzie zwykle kręciły się wodne szczury. Ale nie mogła się narażać. Patrole Klanu Wilka były coraz liczniejsze, coraz bardziej czujne. Wystarczyłby jeden fałszywy krok, jedno nieostrożne drgnięcie ogona — i byłaby skończona. Z ciężkim westchnieniem podniosła się z korzenia, trawa jeszcze wilgotna po porannej mgle przykleiła się do jej brzucha. Przez chwilę stała nieruchomo, z wysoko uniesioną głową i napiętym ciałem. Nasłuchiwała. Cisza była niemal zbyt doskonała, zbyt spokojna. A to nigdy nie wróżyło niczego dobrego.
Może powinnam się wycofać… choćby na chwilę — przemknęło jej przez myśl. Ale nie ruszyła się. Nie mogła. Z jednej strony czuła się, jakby ktoś ją obserwował, a z drugiej… miała wrażenie, że ten las wciągał ją coraz głębiej. Tak, jakby chciał, żeby została. Skrzywiła się, próbując odpędzić te myśli. To tylko głód. Głód zawsze rozmywał granice między rozsądkiem a szaleństwem. Gdy ruszyła powoli przed siebie, ostrożnie stawiając łapy, usłyszała za sobą cichy trzask gałązki. Zamarła. Serce zabiło szybciej. Cień przemknął między drzewami, zbyt szybko, by go rozpoznać. Zbyt cicho, by uznać go za przypadek. Mewa wciągnęła powietrze przez nozdrza, szukając zapachu. Był. Dziwnie znajomy... Nie należał do nikogo z samotników...
No pięknie — pomyślała. — Las postanowił mnie dziś wystawić na próbę. 
Kotka zaczęła obserwować biegający cień wokół niej, nagle zgubiła go ze swojego pola widzenia, a na drzewie ujrzała małą rudą wiewiórkę. Odetchnęła z ulgą. Wiewiórka siedziała na niskiej gałęzi, zajęta rozłupywaniem orzecha. Jej rude futro lśniło wśród liści, a puszysty ogon rytmicznie drgał. Co jakiś czas podnosiła głowę, nasłuchując, lecz najwyraźniej nie wyczuła obecności drapieżnika czającego się pod drzewem. Mewa przylgnęła do ziemi. Jej łapy poruszały się niemal bezgłośnie po mchu, ogon ciągnął się tuż przy ziemi. Serce biło szybko, ale spokojnie. Nie było miejsca na emocje — tylko cel. Mewa skoczyła. Pazury rozorały korę, ale wiewiórka była już kilka długości ogona dalej, śmigając po gałęziach jak duch. Mewa zawisła przez chwilę na pniu, potem zsunęła się z powrotem na ziemię, warcząc cicho z irytacji.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz