Od Borsuczego Gońcy

Borsuczy Goniec obudził się bardzo wcześnie, słońce nawet nie raczyło jeszcze wzejść i puścić swe promienie aby dosięgły jego psyka i zbudziły go jak zawsze. Kocur niechętnie przetarł oczy łapką, tyle ile zdołał. Spojrzał w bok zatrzymując się na postaci swego szarego mentora przy którym leżała, jak zawsze piękna, Kwiecisty Śpiew. Pysk przystawiony, wręcz przyciśnięty miała do polika Pustułkowego Dziobu. Przez ciało pointa przeszedł dreszcz, nie był spowodowany on zimnem. Powolnie wstał z własnego posłania i wyszedł z legowiska wojowników. Ujrzał przed sobą obóz zakuty lodem i przykryty pierzyną śniegu. Z nieba padały małe płatki tworząc nową skorupę białego puchu, co prawda nie była to śnieżyca, jak wczoraj, ale nadal nie dawała nadziei na coś dobrego. Szczerze, to nic nie obchodziło Borsuka, nigdzie nie było tak chłodno jak w jego wnętrzu. Cały klan zaczął zauważać, że młody wojownik nie wykazuje praktycznie żadnych chęci, robi wszystko powolnie, ociężale. Na jego pysku rzadko gościł uśmiech, co było naprawdę dziwne. Niektórzy próbowali z nim rozmawiać, ale ten nie zdradzał im swych powodów. A oczywistym było, że przyczyną kompletnego zachwiania emocjonalnego była Kwiecisty Śpiew, a bardziej jej relacja z Pustułkowym Dziobem. Ilekroć point nie wmawiałby sobie, że nie jest stworzony dla Kwiatka, czy, że ta relacja nie miałaby sensu, nigdy jego serce nie posłucha. Zawsze wodził wzrokiem za kotką, jego serce wręcz rozgrzewało się kiedy widział jak delikatnie stąpa po śniegu uważając na ukryte w nim rośliny, na jego pysk wchodził promienny uśmiech ilekroć słyszał jej cudowny śmiech. Niestety serce rozdzierał mu widok jej biegnącej nie do niego, a do szarego kocura. Każdy czuły gest pręgowanej kotki, jej radość, jej zachwyt, jej ciepło, jej miłość nie były dla niego. To raniło go najbardziej. Nie mógł jej mieć, w żaden sposób. Jedynie mógł trwać jako jej przyjaciel ukrywając swe uczucia i przypadkiem muskając ją ogonem, łapą czy ,,po przyjacielsku” wtulać się w jej futro z cisnącym się na pysku żartem ,,to dla utrzymania ciepła Kwiatuszku”, tylko po to aby zaspokoić swoją chorą potrzebę jej bliskości, jej zaufania, jej ciepła, jej uwagi. Nienawidził siebie za brak siły aby jej o wszystkim powiedzieć, w jego głupim sercu tliła się nadzieja, że porzuci szaraka na jego rzecz. Mimo tego, nie chciał aby tak się stało. Kochał mentora jak ojca i nie pragnął jego nieszczęścia, smutku czy tego aby popadł w rozpacz. Wolał sam cierpieć patrząc jak każdego dnia Pustułkowy Dziób zbliżał się do jego ukochanej, przyjmował cały ból który mógłby zrzucić na niego. Borsuczy Goniec wstał z chłodnej ziemi i spojrzał w górę mętnymi oczami, słońce powoli wschodziło. Nie chcąc spotykać nikogo ruszył na polowanie. Postanowił w pełni oddać się klanowi, jeśli tylko to mu w życiu zostało jest gotów to robić. Wybrał się w swoje ulubione miejsce czyli na granicę. Szczerze powiedziawszy, nie był pewien czy to on lubi to miejsce, czy po prostu jest tak szaleńczo zakochany, że przyjął ukochane miejsce Kwiecistego Śpiewu jako własne. Spojrzał na wielkie drzewo i uśmiechnął się lekko, niedaleko spotkał Kwiatka która próbowała podzielić się z uczniem z innego klanu. ,,Jest naszą tajemnicą. Naszą. Niczyją więcej” powtarzał sobie w głowie Borsuk z szybciej bijącym sercem. Oprzytomniał nagle i wspinając się na wyżyny swych możliwości postanowił coś upolować.
Powrócił do obozu z myszką i skromnym wróbelkiem, mało jak na takiego wojownika, dużo jak na kota w takim stanie. Odłożył powolnie zdobycz na stos i zwrócił łeb ku górze, słońce ledwo weszło na niebo. Z legowiska wojowników zaczęły wychodzić pojedyncze koty. Oczywiście wśród nich kocur dostrzegł Kwiecisty Śpiew. Przeciągnęła się na wyjściu ziewając. Od razu zauważyła Borsuka i machnęła w jego stronę ogonem na powitanie. Rozanielony młodzik odpowiedział jej głośno mrucząc, cała jego radość uleciała szybko wraz z przybyciem Pustułkowego Dzioby który otarł się o kotkę i zabrał ją w stronę stosu ze zwierzyną na posiłek. Borsuczy Goniec warknął wściekły, nie mógł tego znieść. Odrzucony. Samotny. Zdradzony przez kogoś kogo kochał najbardziej. Wstręt. To jedyne co do siebie teraz czuł. Wielki, potężny, okropny i przytłaczający wtręt. Odwrócił się plecami od mizernego stosiku z, głownie, myszkami i drobnymi ptakami. Zacisnął powieki i wykrzywił pysk w grymas przedstawiający ból, średnio sobie już z tym wszystkim radził. Chciałby mieć kogoś komu mógłby o tym wszystkim powiedzieć, ale nie miał. Jego ,,najlepsi przyjaciele” właśnie gruchali sobie zadowoleni z życia, niszcząc go od środka. Nagle poczuł jak ktoś szturcha go w bok, do jego nozdrzy doszedł zapach wczorajszej zwierzyny. Zaskoczony i z nadzieją w sercu, że ujrzy Kwiatuszka, odwrócił się chowając cały ból w środku, przybierając maskę z uśmiechem. Ku jego nieszczęściu, ujrzał tylko Lawendowy Płatek z myszą w pysku. Ułożyła ją delikatnie przy łapach kocura spoglądając na niego z troską.
- Zjedz coś Borsuczu…nie jadłeś od dawna- szepnęła w jego stronę szturchając małe truchło łapką. Faktycznie, to była prawda. Kocur schudł i zmizerniał potwornie, przypominał cień samego siebie, niektórzy mówili, że niedługo zniknie. Sam o tym dobrze wiedział, ale jak na razie jego jedyny pokarmem był ból którzy napełniał jego żołądek i gardło żółcią.
- Nie jestem głodny Lawendowy Płatku, oddaj to liderce, teraz potrzebuje dużo pożywienia- odpowiedział jej krótko kocur uderzając na boki ogonem. Kątem oka widział jak Kwiecisty Śpiew przemyka z Pustułkowym Dziobem na trening, kto wie na co jeszcze. ,,Będą gruchać, tulić się, miziać i, jak Klan Gwiazd kocham, chędożyć w tych krzaczkach!” pomyślał wzburzony zaciskając mocniej pysk i odwracając wzrok od siedzącej naprzeciw niego szarej kotki. Ta, ku jego zdziwieniu, podłożyła swój łepek pod jego brodę i cicho zamruczała.
- Proszę…zjedz coś, nie mogę patrzeć na ciebie! Co się z tobą stało? Z istnym wzorem wojownika, z wielkim, wspaniałym, troskliwym, uczynnym, kochanym, uśmiechniętym i miłym Borsukiem jakiego wszyscy znamy i kochamy?- załkała cicho łamiącym się od emocji głosem. Kocur z wściekłością wstał i odsunął się od niej z sykiem.
- Wszyscy kochacie, tak? Wszyscy?! Nie obchodzą mnie wszyscy, ważna jest ona!- ryknął do niej i wybiegł z obozu tak szybko jak umiał. Pędził na oślep, nie wiedział gdzie się kieruje ani po co. Miał tylko nadzieję nie wpaść na słodką parkę, inaczej byłby zdolny wydrapać Pustułkowi oczy i wygryźć mu serce. ,,Cierpiałby tak jak ja” odbijało się mu echem w głowie. Zatrzymał go dopiero brak energii, głód wreszcie dał o sobie znak. Borsuczy Goniec padł pod drzewem bez sił. Ciężko dyszał, wpatrzył się w horyzont zasnuty drzewami. Zamknął oczy i ułożył się na śniegu. Skulił się w kulkę chcąc zachować ciepło jak najdłużej. Nie sądził aby doszedł do obozu, był zbyt zmęczony. Wszystkie emocje wyciągnęły z niego całą siłę do życia. Zasnął okrywając się ciekną warstwą śniegu.
----------------------------------------------------------------
- Czy ja zawsze muszę ratować ci skórę?- te słowa wypowiedziane znajomym mu głosem zbudziły kocura ze snu. Otworzył ociężałe powieki i rozejrzał się, nie leżał już na śniegu a na ciepłej ziemi która ubrudziła jego jasne futro. Podniósł się, lecz po chwili został przyszpilony do ziemi.
- Odpocznij moje dziecko…- wymamrotała mu do ucha kotka siadając przed nim podając mu pod nos małą nornicę- zjedź, wyglądasz potwornie.
Borsuk od razu rzucił się na nią, zaczął pałaszować z dziką ochotą. Kiedy skończył oblizał pysk i dokładniej przyjrzał się wybawczyni. Szarawa kotka z niebieskim połyskiem futerka wpatrywała się w niego swymi ciepłymi, bursztynowymi oczami. Na rozjaśnionym delikatnie pyszczku malował się lekki uśmiech. Tak typowy dla niej…
- Mgiełka? To ty?- zapytał niepewnie czołgając się w jej kierunku. Kiedy tylko wtulił w nią łeb, od razu poznał jej zapach. Powstrzymując kolejny napad emocji zamruczał cicho nie odrywając się od niej.
- Minęło tak dużo czasu synu.
- Zbyt dużo…mamo.

Borsuk rozmawiał z nią dość długo, spędził u niej w sumie kilka nocy podczas których uzyskał wiele rad. Mgiełka nie wyśmiała go, ale także nie zaczęła panikować. Racjonalnie odpowiedziała na każdego jego pytanie dodając prostą puentę: ,,kij jej w odbyt, Borsuk są inne”. Mimo to nie radziła kończyć z nimi przyjaźni, kazała mu wręcz myć blisko i nie dać im odczuć bólu jaki mu powodowali. Cała ta gadka podniosła go na duchu, dodatkowo dowiedział się, że Mgiełka uzyskała dom i zyskała nowe imię, mimo to, nie miał zamiaru się do niej zwracać ,,Coco”. Mógł zawsze się do niej zwrócić, bo teraz wiedział gdzie jej szukać.
Przed wkroczeniem do obozu porządnie się umył i spędził dobre kilka godzin na polowaniu dzięki czemu zyskał dwie tłuste, jak na ten czas, myszy i rudzika. Wszedł pod osłoną dopiero wstającego poranka i odłożył delikatnie zdobycz. Usiadł na środku obozu i spojrzał w górę próbując dojrzeć niebo przez ściśle rosnące liście. Nie musiał długo czekać na ruch, pierwsza zauważyła go Milcząca Gwiazda która natomiast rzuciła się w jego stronę zasypując go gradem pytań. Kot odpowiedział na każde spokojnie i z rozwagą podkreślając, że nie zdradził klanu, ani go nie opuścił. Później przyszedł Motyle Skrzydło oraz Lawendowy Płatek, byli znajomi z czasów szkolenia bardzo życzliwie i miło się z nim przywitali. Na końcu reszta klanu pozdrowiła go ciesząc się z jego powrotu, dało się zauważyć, że nastąpiła w nim jakaś zmiana. Borsuczy Gońca w tłumie ujrzał Kwiecisty Śpiew i Pustułkowy Dziób. Jak zawsze, rozmawiali.
Czy Borsuk coś poczuł? Jak najbardziej. Ulgę i szczęście, że jego mentor jest szczęśliwy.