Od Ćmiego Księżyca

Przeszłość; kiedy Tygrysek i Aldrowanda byli jeszcze kociętami.

— Jakim cudem to ty skończyłeś z taką chrypą, a nie twój brat — mruknęła pod nosem Ćmi Księżyc, próbując odszukać w swoich zapasach zapach aksamitki. Ostatnimi czasy była niesamowicie niespokojna. Nie wiedziała co się z nią dzieje, nie wiedziała, w jaki sposób miałaby się uspokoić i powrócić do tej chłodnej i niewzruszonej persony, którą tak długo reprezentowała. Szturchnęła ogonem liść, na którym lśnił lepki miód. Przeklęła pod nosem. Za srebrną kocicą rozbrzmiał cichy tupot łap.
— Pomogę Pani — zaproponował Różeńcowa Łapa. Jego głos był cienki i lekko chropowaty. Kocur odkaszlnął, ale jego iskra świeciła jasno i radośnie. Przypominała medyczce iskrę jej zmarłego brata.
— Mhm... — zgodziła się. Nie lubiła, kiedy ktoś ją wyręczał, ale nie miała już siły. Chciała jak najszybciej zająć się gardłem czekoladowego, aby zająć się swoimi sprawami. Wskazała nosem w kierunku, w którym leżeć powinien być miód, ale który nieco przemieściła. Uczeń wziął go w pysk i zawrócił, aby poczekać na bladooką poza składzikiem. Ćma złapała pączek aksamitki i pomknęła za nim. — Zjedz kwiaty najpierw; mają gorszy smak — poleciła i odwróciła się. Była potwornie niewyspana. Od samego rana zajmowała się Jastrzębim Zewem i najnowszymi nabytkami Klanu Klifu. Była pewna, że cokolwiek, co dolegało tej dwójce, a co jakimś cudem oszczędziło małą Aldrowandą, musiało przylepić się do kociaków, kiedy jeszcze żyli poza klanem. Nie miała pojęcia, jakie mogło być jego źródłem, nie wiedziała przez to, w jaki sposób sobie z tym poradzić. Ciągle wysyłała kogoś, aby przynosił im świeży, nasączony wodą mech, świeżą zwierzynę, która ostatecznie i tak prędko lodowała znów poza układem pokarmowym. Dopiero znaleziona mięta i kilka jagód jałowca, które bała się początkowo podawać kociakowi, pomogły z bólem brzucha i mdłościami, a nawet biegunką. Miała nadzieję, że w końcu uda jej się zmrużyć oko na dłużej niż kilka chwil. Nie zauważyła nawet, że przez moment jej myśli odleciały w kompletnie inne, niedostępne miejsca. Dopiero głos kocurka, który zrobił w jej stronę kilka kroków, przyciągnął ją z powrotem na ziemie.
— Wszystko w porządku? Mogę coś jeszcze zrobić? Coś pomóc? — zapytał, przekrzywiając mordkę.
— Nie, nie... — burknęła, może zbyt nie miło, zbyt ostro. Różańcowa wyszeptał jeszcze tylko ciche podziękowania i wybiegł, chcąc zapewne znaleźć Pasterza, który już wyrywał sobie kępki futra zza uszu, wiedząc, że jego młodszy braciszek nabawił się bólu gardła. Ćmi Księżyc westchnęła ciężko i przycisnęła czoło do zimnej, kamiennej ściany. Zrobiła kilka głębokich, drżących oddechów. Miała ochotę pozostać w tej pozie do końca świata, do końca swojego życia. Czasami zastanawiała się, czy nie byłoby prościej, jakby odebrano jej słuch czy węch. Oczy zawsze mogła zamknąć; mogła zadecydować, kiedy odda się mrocznej pustce, ale o ile nie wypełni sobie uszu mchem lub nie zatka nosa jagodami... dźwięki i zapachy atakują ją z każdej strony i nie dają spokoju. Nic nie daje jej spokoju. A to jedyna rzecz, której teraz tak naprawdę pragnęła.

Wyleczeni: Różeńcowa Łapa, Tygrysek, Jastrzębi Zew