Od Łzawego Tańca

Sama była zszokowana, kiedy w końcu dotarli do obozu. Poruszała się, zupełnie tak, jakby to wszystko był sen. To prawda, że ona i Tonące Słońce nigdy nie były aż tak blisko, ale mimo wszystko była dla niej ważna . W końcu, byli rodzeństwem, tak. Mimo wszystko, od urodzenia była ich trójka. Na pierwsze zgromadzenie poszli we trójkę, a Tonąca Łapa sama postanowiła wrócić do obozu, znudzona tym wszystkim. Teraz także trafiła do ich obozu, ale na plecach Deszczyka, pozbawiona życia. To wszystko było tak okropnie nierealne. Łezkę nie obchodziło nawet, jak żałośnie musiała wyglądać w czasie zgromadzenia. Wiedziała, co zaraz będzie. Jej mama będzie płakać, Deszczyk pewnie też, a nie chciała widzieć, jak żadne z nich to robi. Ona też będzie płakać. Znowu. Czuła się tak okropnie samotna i bezsilna. Nawet durna Oszroniony Płatek musiała jej pomagać. To takie upokarzające. A gdy znaleźli się na miejscu... Cholera, Łzawy Taniec miała już swój wiek, ale gdy spojrzała w oczy swojej matki, kiedy ich spojrzenia skrzyżowały się... Wybrnęła przed siebie, płacząc. Nie była na to gotowa. Po prostu czuła, że nie da rady. Biegła, ile tylko miała sił, potykając się o własne łapy, aż w końcu drobne potknięcia zakończyły się kolejnym upadkiem, któremu ona się nie upierała. Padła na ziemię i ukryła pysk w łapach, wydając z siebie głuchy pisk, po którym nastąpiło ciche łkanie.
Co z niej za okropna córka! Okropna siostra! Nie umiała nawet ich pocieszyć! A jeśli ich matka zacznie rodzić ze stresu? Jeśli jej też coś się stanie? Łzawy Taniec zawyła gwałtownie na tę myśl. Za dużo. Na osty i ciernie, za dużo! Kuląc się, tak, jakby chciała ukryć się przed całym światem, nie spostrzegła nawet, jak znajomy, niebieski kształt staje nad nią.

— Łzawy Tańcu? — zapytał spokojnie Horyzont. Łezka powoli podniosła głowę, przez łzy widząc jedynie zarys kocura. Pociągnęła nosem. Zdała sobie sprawę, że musi teraz wyglądać okropnie. Ba, była brudna, a jej futro było trochę osmolone, po tym, jak wręcz położyła się na Tonącej, chcąc jakoś ją obudzić, przywołać do życia. Dotychczas, o tym nie myślała, ale z pojawieniem się kocura na ich terenach zdała sobie z tego sprawę... No właśnie, to były ich tereny. 

— Co ty t-t-tutaj robisz? T-to nie twój teren — wydukała, wbijając wzrok w ziemię. Gdyby ktoś ich zobaczył, mogliby mieć poważne tarapaty. Co, jeśli ktoś chciałby zrobić krzywdę Horyzontowi?! W gruncie rzeczy, dla ich klanu był zupełnie obcą osobą, a Łezka wcale nie chciała, aby ktoś go skrzywdził.

— Mówiłaś wcześniej, że macie zgromadzenie... — zaczął, niepewnie nań spoglądając. Była smutna w inny sposób, niż wtedy, kiedy ją poznał. Wówczas wydawała się zwyczajnie sfrustrowana. Teraz zaś, była przygnębiona, a wręcz zrozpaczona. — Słyszeliśmy pioruny. Czereśnia kazała mi i mojemu bratu sprawdzić, co się stało... Nic ci nie jest? — Rzucając to ostatnie, odwrócił wzrok. Łzawy Taniec przez moment wpatrywała się w niego, a jej uszy stopniowo opadały. Słowa, które mówił dochodziły do niej z opóźnieniem. Nie zapytała nawet o tego brata. Wszystko wydawało się tak cholernie odległe. Pokręciła przecząco głową, bardzo szybko i nerwowo, a jej oczy ponownie napełniły się łzami. Horyzont był dość zdezorientowany. W końcu, nie wiedział nawet, co się stało. Kocica nagle wybuchła płaczem i równie niespodziewanie schowała głowę w jego torsie. Spojrzał zrezygnowany na swój ogon i powstrzymując ciężkie westchnienie, nie wiedząc do końca, co robił, owinął nim kotkę. Cóż, najwidoczniej ją lubił, bo z innego powodu nie brudziłby swojego futra. Łzawa przez jakiś czas jeszcze łkała, aby w końcu unieść głowę i spojrzeć na niego. 

— T-to... sama nie do końca to rozumiem... — zaczęła, niepewnie — w-wszystko zapowiadało się nudno, jak zawsze, wiesz? Chciałam jak najszybciej wró-wrócić do domu. Liderka Klanu Burzy, Cienista, czy tam Ciernista Gwiazda m-miała zacząć przemowę i wtedy... Wtedy się zaczęło. Cztery uderzenia za-zabiło po-po-po jednym kocie z naszego klanu. Zrobił się okropny harmid-der, wszy-wszystko płonęło, li-liderzy du-du-dusili się dymem... Ja... Mo-moja siostra, o-ona o-o-o-berwała...i...i...

Kocur mocniej przycisnął ją do siebie, a Łezka ponownie położyła pysk w jego torsie. To śmieszne, zarazem czuła się bezpiecznie, ale i okropnie się bała, że ktoś ich zobaczy. To była naprawdę dziwna mieszanka. 

— Cśś.. — mruknął cicho Horyzont, dotykając nosem jej głowy. Przez cały czas czuł, jak dygotała. Wciąż była oszołomiona i wcale jej się nie dziwił. To, co mówiła, brzmiało, jakby było zupełnie odrealnione, a jednak przecież sami widzieli te cztery błyskawice, sami widzieli unoszący się dym, a potem tę krótką ulewę. To się naprawdę wydarzyło.

— Nie żyje — odparła w końcu i mimo iż powiedziała to bardzo cicho, usłyszał ją. Teraz, owinięta jego ogonem, zdawała się być bardzo krucha, jakby za moment miała się rozpaść. — Nigdy nie byłyśmy blisko, a-a-ale... To okropne, co ją spotkało. Mo-może gwiezdni ją za coś ukarali? Może, gdybym poświęcała jej więcej uwagi...

Horyzont pokręcił głową, słysząc, do czego zmierza buraska. 

— Nie możesz się obwiniać za rzeczy, na które nie masz wpływu — zauważył. Łezka westchnęła ciężko.

— A jednak uciekłam, prawda? Zostawiłam matkę i brata samych i po-po-poleciałam. J-jestem...

— Nie kończ. Nie jesteś, jasne? 

Skąd mógł wiedzieć, czy jest? Dobrze, znali się już ten księżyc, ale mimo wszystko, starała się być przy nim "ogarnięta". Nie widział, jak zaciekle broni Deszczyka. Nie widział, jaka potrafi być okropna. A właściwie, to widział, a ona zwyczajnie nie zdawała sobie z tego sprawy. Tyle gadała, że można było z niej czytać, jak z otwartej księgi. Nie była jednak przyzwyczajona, aby ktoś jej słuchał, gdy zaczynała gadać. Cóż, Horyzontowi pasowało, że tyle plotła. W ten sposób on nie musiał mówić za wiele. 

— Nawet mnie nie znasz... Wcale nie jestem taka, jak mnie widzisz — pisnęła cicho, kuląc się. 

— Czyli, że nie jesteś okropnie emocjonalną paranoiczką, z wahaniami nastroju? — zapytał, jakby nigdy nic. Łezka podniosła gwałtownie głowę, spoglądając na niego wilkiem, a w jej oczach wręcz buzowała złość. Kocur roześmiał się, widząc jej rozsierdzone spojrzenie, a widząc jego intencję, ona także się zaśmiała. Zdawało się, że coś zawisło w powietrzu, chociaż wówczas żadne z nich nie wiedziało, co. Zdawało się, że to tylko przyjacielska troska. Przez chwilę patrzyli na siebie, nic nie mówiąc. 

 — Chyba powinieneś już iść. Gdyby ktoś cię tutaj zobaczył... — Wcale nie chciała, aby szedł. Była spokojniejsza, kiedy tutaj był. Jednak... Wiedziała, że nie powinni się spotyka na tych terenach. To nie było zbyt bezpieczne.

Kocur rozluźnił swój ogon, chyba trochę speszony. Pokiwał głową, uśmiechając się lekko.

— Tak. Do zobaczenia — obrócił się i ruszył w kierunku swojego klanu, a Łezka przez chwilę oglądała, jak odchodził. W końcu odwróciła się i ruszyła w stronę obozu, aby zobaczyć... Szron. Tak, Oszroniony Płatek. Stanęła dęba, patrząc na nią zszokowana. 

Niech to! Teraz powie o wszystkim Żwirowej Gwieździe, a ona wyrzuci ją na zbity pysk z klanu, albo pośle patrol za Horyzontem i wtedy uwiężą go w klanie, albo coś mu zrobią, a Deszczyk i Rybka i jej mama ją znienawidzą i... Czekaj, właściwie to przecież nie robili nic złego. Chyba. Nie robili, prawda?

Nie. Opanuj się. To tylko ta durna szylkretka.
— Jak długo tutaj stoisz? — zapytała w końcu, trochę przerażona, a trochę zła. 

<Szron?>