Od Łzwawej Łapy C.D Szronu

Bura chyba nigdy nie przyzwyczai się do sposobu, w jaki mówiła Szron. Co prawda, szło ją zrozumieć, jednak jej wymowa miała pogłos... Echa? Tak, zdecydowanie było to echo, chociaż dość dziwny rodzaj echa. Nie powtarzał całych słów, a tylko ich część.
Nie ważne. W końcu udało jej się umknąć Dryfującemu Obłokowi! Kocur już od jej kianowania nie wydawał się przyjaźnie nastawiony do uczennicy, lecz teraz po prostu ją wkurzał! Bo co on sobie właściwie myślał, na każdym kroku ją upominając i wymyślając coraz to nowsze (i głupsze) wymagania, w stosunku do siedmioksiężycowej terminatorki? Ledwo wyszła z kociarni, a już miała mu śpiewająco wymieniać zioła i zachowywać się, jakby była dorosła. To jakiś marny żart, czyż nie?
— Jak chcesz — powiedziała vanka — tylko niech to będzie coś fajnego! Nie zdzierżę niczego nudnego przy tym, jak nudny jest mój mentor! — poskarżyła się, a deszczyk zachichotał. Jemu również nie przypadł do gustu nowy nauczyciel jego siostry, szczególnie po tym, jak upomniał ową dwójkę na zgromadzeniu. Bo czemu niby tylko oni mieli siedzieć spokojnie, kiedy Srebrne Poroże z zapałem bajerował uczniów klanu Klifu i Nocy? Bez sensu.
— M-możemy po-pooglądać kamyczki. Ma-mamy ich chyba tro-troszkę w kociarni — zaproponowała koteczka. Łzawa Łapa przewróciła oczami.
— Nudy — burknęła. Jednak po chwili w jej głowie zrodziła się myśl. — Ale... Możemy pochować kamyczki i ich poszukać! To mogłoby być całkiem ciekawe. — Po jej pyszczku przeleciał krótki uśmiech. — Ewentualnie chowany to nie taka zła opcja.
Szron spojrzała niepewnie na swoje łapki.
— N-no nie wiem... A jak się zgu-zgubimy — zapytała. Deszczyk uśmiechnął się ciepło.
— Daj spokój. Schowam się z tobą, dobrze? Wtedy na pewno się nie zgubisz. — W ułamku chwili Łzwawa Łapa poczuła, jak się w niej gotuje. Jej brat, bawiący się, chowający się z kimś innym, niż ona? I to z k o t k ą? O nie, nie, nie. Ona już wie, jak to się skończy! Najpierw chowany, potem berek, a na końcu już zupełnie zapomni o niej, dla tej krótkołapej szylkretki! I co, może jeszcze będą wychowywać grupkę kociąt? Tego już za wiele! Sama ledwo została uczennicą, nie zamierza teraz zostawać ciotką! Jej brat jest jej i koniec.
— Nie ma takiej opcji — burknęła, po czym podkuliła ogon — chyba, że wolisz bawić się z nią, niż ze mmą?
Niebieski kocurek spojrzał na swoją siostrzyczkę zdumiony. Jasne, czasem przejawiała trochę zazdrości, ale przecież on tylko zaproponował jakieś rozwiązanie. Szybko podszedł do obrażonej siostry i polizał ją za uchem.
— To nie tak — powiedział — po prostu chciałem, aby Szron też mogła się bawić.
Łzawa Łapa spojrzała na niską kotkę, po czym wyburczała ciche "aha". Jednak... Skoro on chciał, aby się bawiła, to przecież mogła, prawda? Tylko... Na jej zasadach.
— To zasugeruj coś — zwróciła się do szylkretki, ale w jej oczach buzowało jasne ostrzeżenie.
"Nie sugeruj niczego, przez co miałabyś zostać sam na sam z Deszczykiem."
<Szron? Łeza taka zaborcza siostra XD>