Od Mglistego Cienia CD Cętkowanego Ogona

*wcześniej*
Wyszedłem ze żłobka i tak jak mówiłem, udałem się w stronę grupy patrolowej. Dzisiejszy patrol po terenach miał się odbyć wraz z Jelenim Rogiem oraz Borsuczym Pazurem . Cóż się dziwić - byliśmy jedynymi młodymi wojownikami . Nasz klan ostatkami zmalał, wraz z prądem chorób i zakażeń. Martwiło mnie to. Byliśmy najsilniejszym klanem z całej czwórki, lecz słabniemy z każdą sekundą. Westchnąłem na tę myśl odchylając uszy do tyłu, po czym rzuciłem kontrolne spojrzenie na przybrane rodzeństwo.
Coś wisiało w powietrzu. Nasze ogony były napięte, wąsy drgały. Klan Gwiazd próbował coś nam oznajmić, lecz nigdy nie potrafiłem odgadnąć dziwnych znaków wiszących w powietrzu.
Wtedy to się zaczęło.
Przejmująca cisza została rozdarta wojowniczym skowytem. Moje kończyny spięły każdy możliwy mięsień, a po obozie rozpłynął się obcy zapach - zapach kotów z Klanu Klifu.
Zaatakowali. Wraz z towarzyszącym im pyłem i kurzem, sijąca zamęt armia kotów napadła na nasz obóz, sypiąc się z każdej możliwej strony. Zaalarmowana Wojenna Gwiazda wydała z siebie głośny, przeszywający syk oznaczający atak.
Uczniowie powylatywali z jaskiń. Po ich postawie było widać zmęczenie po porannych polowaniach, lecz widząc zamęt, mimo przerażenia ruszyli nam na pomoc.
Skoczyłem bez ostrzeżenia wraz z resztą kotów. Drogę zagrodziła mi drobna kotka,o myszatej sierści pokrytej plamkami. Atakowała jak dzika kobra, gwałtownie zakleszczając mi się na szyi. Ból katapultował w owej okolicy z ogromną siłą. Czułem jak jej kły przebijają się przez skórę. Syknąłem, po czym z ogromną siłą odepchnąłem napastniczkę od siebie. Wyskoczyłem w górę odbijając się tylnymi łapami, przygniatając ją swoim ciałem. Była zwinniejsza ode mnie, lecz byłem silniejszy. Wbiłem w nią pazury głęboko, aż nie wyczułem cieknącej krwi. Kotka zapiszczała ulegle, wtedy ją puściłem. Czmychnęła mi spod łap niczym królik, znikając w kłębie sierści i kurzu.
Wyplułem krew z pyska, która nazbierała mi się w pyszczku przez ranę na szyi.
Rozejrzałem się. Klan Klifu również posiadał tylko 3 wojowników, plus uczniowie i lider. Szanse były wyrównane.
Zobaczyłem, jak szybki rudy kot o dwukolorowych oczach atakuje z prędkością światła Jeleni Róg. Czym prędzej pobiegłem jej na pomoc.
Z agresją skoczyłem na grzbiet owego kocura. Był słaby, czułem to po wychudłych mięśniach, które chyba bardziej wykształcił na bieganie. Przeorałem jego pysk pazurami, zostawiając szramę. Wraz z użytą na nim siłą, krew z ugryzienia na szyi buchnęła nowym strumieniem.
- Wszystko okej? - zapytała przybrana siostra.
- Ta - burknąłem. Jeleni Róg polizała moją ranę, po czym odbiegła walczyć dalej.
Gwałtowne uderzenie zwaliło mnie z nóg. Kolejny kot z Klanu Klifu rzucił się na mnie.
Był bardzo silny. Przywarł do mnie, przygwożdżając do ziemi, po czym ugryzł w boleśnie kark. Próbowałem się wyrywać, lecz szary kocur nie poddawał się.
Kolejna masa ciała dołączyła się do siłaczki. Był to uczeń - Miodowa Łapa.
Próbowała pomóc zepchnąć ze mnie Szarego Płomienia.
- Miodowa Łapo uważaj! - krzyknąłem, lecz nie wystarczająco szybko. Kocur z Klanu Klifu uderzył ją łapą, a ona zatoczyła się i potoczyła do tyłu ryjąc rów w ziemi. Zdenerwowałem się.
Wygiąłem ciało w łuk pozbywając się kota z siebie, po czym czmychnąłem w stronę uczennicy. Brutalnie podniosłem ją na nogi.
- Wszystko w porządku? - zapytałem. Kotka pisnęła coś w odpowiedzi, oczy miała zamglone.
Odbiegłem.
– Wojenna Gwiazdo! –usłyszałem grzmiący głos. Odwróciłem nieufnie pysk widząc niecodzienną cenę. Potężny rudy lider stał na Wojenną Gwiazdą, gdy ta leżała bez sił na ziemi.
– Kim jesteś? – syknęła. – Gdzie Niespodziewana Gwiazda i Ametystowa Chmura?!
– Niespodziewana Gwiazda i Ametystowa Chmura nie żyją – oznajmił kot – Klan Gwiazd wybrał mnie na nowego lidera Klanu Klifu.
– Jakim prawem łamiesz sojusz zawarty przez twoją poprzedniczkę i mojego ojca? –była wściekła. Żywy ogień zabłysł w jej dwukolorowych oczach. Syknąłem do siebie, podbiegając bliżej, aby w razie czego móc obronić liderkę.
Wielki kocur wziął głęboki wdech. Nagle liderka otworzyła oczy i ociężale podniosła się z ziemi.
– Wojenna Gwiazdo! – zagrzmiał lider po raz kolejny – Pokonaliśmy twój klan w walce. Musicie odejść z tej części terytorium i zamieszkać po drugiej stronie Drogi Grzmotu.
– Dlaczego? – wychrypiała szara kotka słabym głosem.
– Klan Klifu przejmuje wszystkie tereny po tej stronie Drogi Grzmotu – miauknął. – Każda wasza próba odbicia tej części terenów zostanie odparta. Odejdźcie po dobroci, inaczej wygnam was siłą.
– Czemu złamałeś sojusz? – mruknęła Wojenna Gwiazda.
– Klan Klifu nie potrzebuje już waszej pomocy, a terytorium. Wynoście się. Już!
Szara potężna kotka wstała, następnie dała znać do odwrotu. Nie mogłem w to uwierzyć. Wściekłość gotowała się we mnie z ogromną siłą. Czy oni zamierzają tak po prostu się poddać? Nie mogłem przyjąć do siebie wiadomości, że mamy się pożegnać z tym terenem. Z Suchym Drzewem... Te miejsca mają w sobie zapisaną historię pokoleń. Nie mogłem tego tak po prostu zostawić.
Widząc triumf w oczach kotów z Klanu Klifu miałem ochotę rzucić się im do gardeł. Po czym gwałtownie westchnąłem i ochłonąłem, niczym za magicznym dotykiem kotów z klanu Gwiazd. Walczyli zacięcie, pełni odwagi i siły. Lecz ta ambicja kiedyś ich zgubi...
Rzuciłem łbem niczym narowisty rumak, kierując się w stronę żłobka. Zobaczyłem moją rodzinę - cała złość spłynęła ze mnie niczym peleryna, a ja poczułem ogromną ulgę. Nigdy nie czułem większego szczęścia. Są cali.Nikt nie poległ w tej potyczce. Chciałem do nich podbiec, lecz drogę zagrodziły mi opuszczające teren koty z klanu Wilka. Będąc blisko, chwyciłem Słoneczko.
- Mglisty Cień! - usłyszałem Cętkowany Ogon blisko swojego ucha. Uśmiechnąłem się lekko mimo kociaka w pysku. Krew ciekła mi z kącika ust, kapiąc na rude, nieskażone futerko młodziaka. Moja partnerka miała się dobrze - nie licząc nogi którą podwinęła pod brzuch. Zmartwiłem się. Oby to nie było nic poważnego.

Przenieśliśmy się. Zatrzymaliśmy się, budując szybkie małe schronienie na noc tuż przy Wielkim Jaworze. Koty wylizywały się po bitwie. Wyglądaliśmy nędznie. Poległy klan, kupki mokrego futra, skulone w różnych odstępach od siebie. Słońce dawno zaszło, malując niebo na rudo. Niedługo po tym, wszystko zaczęło barwić sie w granat, a na nieboskłonie nie widać było gwiazd. Jedynie księżyc patrzył na nas, bielą swojej pełni.
Usiedliśmy obok siebie. Młodziaki grzecznie usadowiły się obok. Patrzyły na nas nic nierozumiejącymi oczami, pełnymi niepokoju. Trzęsły się z zimna wieczoru, jak i z przerażenia. Nie rozumiały. Bawiły się, czerpiąc radość z dzieciństwa, a nagle wszystko zaczęło się walić niczym ściana.
- Co teraz będzie? - złote oczy Cętkowanej, spojrzały na mnie. Nie odpowiedziałem, patrząc pusto w przestrzeń. Co będzie? Zbudujemy obóz od nowa... Nic innego nas nie czeka.
Krew cicho skapywała z mojej szyi. Powinienem udać się z tym do medyka.
- Mglisty Cieniu, martwiłam się.
- Ja też - odparłem szczerze. Najszczerzej, jak potrafiłem. Czułem się obcy.
- Mglisty Cieniu, ty jesteś ranny! - krzyknęła nagle Cętkowana. Wystraszyłem się bardziej jej zaniepokojonego krzyku, niż fakty iż naprawdę jestem ranny.
- To nic takiego - skłamałem, czując jak wraz z kłamstwem ból w szyi się powiększa. Pulsował wraz z rytmem bicia serca, wypluwając nową dawkę krwi.
- Powinieneś iść z tym do Sowiego Skrzydła.
Nie chcąc się sprzeczać, kiwnąłem tylko głową. Wstałem ociężale, kierując się w stronę Sowiego Skrzydła, siedzącej samotnie niedaleko Drogi Grzmotu, patrzącej się w przestrzeń. Widząc mnie prychnęła:
- A ty znowu musiałeś wpadać w tarapaty. Jakby nie dało się wyjść z tego w jednym kawałku.
Przez wykończenie, żadna sensowna odpowiedź nie przyszła mi do głowy, więc po prostu usiadłem i dałem się obejrzeć kotce. Zrobiła mi opatrunek z liści. Nie poczułem się lepiej, lecz przynajmniej Cętkowana będzie spokojniejsza. A niech cię, Dzika Burzo!
Nie chcąc siedzieć bezczynnie, zacząłem pomagać w budowaniu schronienia. Angażowały się wszystkie koty wraz z uczniami i królowymi. Chwyciłem pęk patyków w pysk, po czym wplątałem je w ogrodzenie. Kątem oka zauważyłem jak Słoneczko i Lisek chwytają osobne gałązki w pysk i próbują wepchnąć je w powstały płot. Rozbawiło mnie to lekko.
- Głupie, nie tak to się robi - poprawiałem je, pokazując dobrą metodę budowania ogrodzeń. Kociaki skorzystały z rad co wyglądało jeszcze bardziej pokracznie.
< Ktoś z rodzinki?>