Od Kołysankowej Łapy CD. Makowej Łapy

Pora Opadających Liści zawitała na tereny Klanu Burzy w całej swojej okazałości. Wiatr z przyjemnego i ciepłego stał się zimny. Wilgoć często była w nim obecna. A drzewa zabarwiły się na żółto, pomarańczowo, czerwono i brązowo. Piękno pory zielonych liści minęło tak szybko, jak się pojawiło… Cóż za szkoda. Było to widać także w obozie mego klanu. Krzaki otaczające obóz miały różnobarwne liście na sobie, stos zwierzyny zaczął się zmniejszać. A za to kocie futro było wszędzie. Czego innego w końcu spodziewać się po obozie pełnym kotów, gdy zaczyna robić się zimno? W końcu taki był porządek rzeczy na tym świecie. Co do futra myłem właśnie moje. Nic dziwnego prawda? Otóż nie tym razem, bo tak jak zazwyczaj przykładałem się do tego mocniej, tak dziś moje myśli były zbyt zajęte, by móc to zrobić… Martwiłem się o Makową Łapę, martwiłem się o naszą relację. Ostatnio zachowałem się jak mysie łajno! Czułem się okropnie. Co mi przyszło do głowy, by tak ją potraktować… Powinienem coś jej odpowiedzieć. Co, jeśli ją jakąś zraniłem? Młode koty się łatwo obrażają, prawda? Siedziałem więc tam zamyślony a przede wszystkim zmartwiony. Z ogonem blisko łap, uszami nieco do tyłu i zmartwioną twarzą… Aż dziwne, że nikt wtedy mnie nie zaczepił wcześniej. I tak byłoby pewnie dłużej, gdyby nie to, że nagle usłyszałem do bólu znajomy głos.
— Dzień dobry, Kołysankowa Łapo!— rzekła jakby z grzeczności. Czyżby była na mnie zła?
— Cześć Mak, chcesz opowiedzieć, jak minął ci dzień? — mruknąłem cicho, próbując ukryć wstyd z całej siły, sprawiając przy tym, że mój głos brzmiał nieco sztucznie. Spojrzałem także na nią prędko swymi brązowymi oczami, mając nadzieje, że nie dostrzegę na jej twarzy czegoś, co wskazywałoby, że coś jest nie tak. Dostrzegłem to. W jej oczach było coś… Dziwnego. Coś, co trudno było opisać. Biedna Mak, czyżbym ją serio zranił...
— Co?! — powiedziała jakby zaskoczona, po czym dodała jak by ze swego rodzajem szczęściem i zaskoczeniem — Nie uznajesz mnie za wariatkę?—
Na jej słowa zmroziło mnie. Poczułem się natychmiast jak ostatni króliczy bobek. Ona myślała, że uznaje ją za wariatkę..? Nastała więc chwila ciszy. Zwróciłem wzroku moim łapom, odetchnąłem głęboko. Po czym zwracając wzrok ku niej, zauważyłem, że jej oczy były bardziej błyszczące niż zazwyczaj. Wypełnione łzami śniły niczym powierzchnia wody.
— Przepraszam, przepraszam Mak… Oczywiście, że cię nie uznaje za wariatkę — Tym razem nie chciałem ukrywać wstydu. Chciałem, by wiedziała, że jest mi przykro. Nie chciałem jej zranić, w końcu była dla mnie jak rodzina.
Znów nastała chwila ciszy. Czyżby nie wiedziała, co odpowiedzieć? Nie wierzyła mi..? Owa chwila milczenia wydawała mi się gorsza od wielu kłótni, jakie dotąd przeżyłem.
— Chcesz jutro pozbierać kamienie i popolować na króliki? Tak wiesz… Chciałbym coś zrobić byś, poczuła się lepiej. Możemy też potrenować… nawet walkę, jeśli poprawiłoby ci to humor! 

[457 słów]

<MAK?>

[przyznano 9%]