Od Promiennej Łapy CD. Psotnego Nietoperza

– Obserwuj uważnie. Wiem, że szybko załapiesz, o co chodzi. – Psotka pokazała jej wszystko co Promyk musiała umieć. Tak. Jednak to nie złagodziło stresu jaki nagle zalał Promyk. Od głowy do czubków paluszków czuła się bardzo niepewnie, kiedy zbliżyła się do kraba, który miał stać się jej ofiarą. Zbliżyła się powoli i skupiła na tym czerwonym monstrum poruszającym się niedaleko jej łap. Kiedy tylko ją zauważył próbował uciec, ale Promienna Łapa zastąpiła mu drogę.
– Co.. Co było dalej? – Promyk zapytała się swojej mentorki. Piasek drapał ją w łapy, chciała już skończyć ten trening.
– Pacnij go, tak żeby się obrócił. Musisz złapać go za bok skorupy. – Psotka podyktowała jej co ma robić. No dobra! Czas spróbować. Promyk przesunęła swoją łapę bardzo szybko, podnosząc odrobinę piachu ze sobą i uderzyła w stworzenie. To tylko zakiwało się na nogach i podniosło swoje szczypce. Zupełnie jak wtedy, kiedy Psotka próbowała pokonać swojego, ale jej poszło to lepiej.
– Spróbuj jeszcze raz! – zachęciła ją jej mentorka. – Uważaj na szczypce!
Promyk przymierzyła się do kolejnego ataku. Tym razem trafiła w tył skorupiaka i ten przetoczył się tak aby Promyk mogła go chwycić w pyszczek. Zadowolona z siebie podniosła głowę i spojrzała na Psotkę, która uśmiechnęła się po czym zrobiła wielkie oczy. I wtedy Promyk poczuła ból w policzku. Wypuściła kraba ze swojego pyszczka i podskoczyła. Stworzenie uczepiło się jej sierści i skóry jak tonący brzytwy i nie chciało puścić. Promyk chwyciła go w łapy i starała się odepchnąć go od siebie, ale to nie działało, więc zaczęła trząść głową na boki. W końcu wymierzyła tak aby uderzyć krabem o jeden z kamieni, co spowodowało że ten padł w piach na plecach puszczając jej sierść. Promyk spojrzała na niego z nienawiścią w oczach.
– Auć… – skomentowała to po czym chwyciła go z powrotem w pysk i zmierzyła wściekłym wzrokiem swoją mentorkę, która śmiała się w najlepsze.
– Oh. To było dobre. A teraz, chodź. Otworzysz go!-- Psotka machnęła na nią łapą zapraszając ja do kamienia obok którego siedziała.

Promyk otwiera kraby jak profesjonalistka już od samego początku. To nie było trudne. Wystarczyło odpowiednio mocno nim stuknąć o skałę i skorupa pękła jak jajko. Potem tylko wybierało się resztki i można było zanieść zdobycz do obozu.
– Dobrze ci poszło! – Psotka uśmiechnęła się do Promyk w drodze powrotnej. Promyk rzuciła jej zrezygnowane spojrzenie.
– Pogryzły mnie. – mruknęła. Po tym jednym, którego rozbiła miała poćwiczyć jeszcze parę razy. Każdy, dosłownie każdy z krabów, którego Promyk wzięła w pysk chwycił ją w swoje szpony. Jeden nawet pogryzł ją w łapę, kiedy próbowała go pobić. Oczywiście wszystkie wylądowały koniec końców na kamieniu i zostały rozbite, ale Promyk straciła kępek futra na policzku i była niezadowolona.
– Zdarza się nawet najlepszym. Nie jest to najprzyjemniejsze uczucie, ale jak na pierwszy raz złapałaś ich całkiem sporo. I nie miałaś problemu ich rozbijać!
– Dzięki. Trochę mi to poprawia humor, ale… chyba muszę dowiedzieć medyka. – Promyk skrzywiła się na samą myśl. Przynajmniej jest tam Jagnięca Łapa.
– Definitywnie! – Psotka zaśmiała się pod nosem.

<Psotny Nietoperzu?>

Czego mnie jeszcze nauczysz?

[otwieranie krabów]

[490 słów]