Od Wiciokrzewu

Kocur czuł się trochę jak pełnoprawny uczeń medyka, choć oficjalnie wcale nim nie był. Rokitnik wyglądał na coraz bardziej zmęczonego całą tą sytuacją i bardzo niechętnie zabierał ze sobą na treningi tak starego ucznia, jakim był Wiciokrzew. Czasem nawet mówił mu, że nic z niego nie wyrośnie i za te kilka księżyców zostanie po prostu stróżem, a nie wojownikiem, tak, jak pragnęła tego Cierń. Ta świadomość trochę stresowała kocura, spędzając mu niekiedy sen z powiek. Bał się, że faktycznie nie zostanie wojownikiem, że cała rodzina i znajomi się go wyprą, a on otrzyma tytuł największego nieudacznika w Owocowym Lesie. W końcu tak długo trenował, aby móc walczyć za swoich pobratymców, a i tak wymiękał przy każdej potyczce. Był po prostu… słaby. Poza tym buras zazwyczaj nawet nie wysilił się, aby mruknąć do swojego ucznia, że dziś nie ma treningu. Nie dawał żadnego znaku, po prostu znikał, jakby już sam zapomniał o istnieniu liliowego. Zdarzało się, że czasami rano rzucił coś w stylu: “Dziś masz wolne”, ale to były naprawdę rzadkie przypadki. Oznaczało to dla Wiciokrzewa codzienną niepewność i zamartwianie się o to, czy Rokitnik w pewnym momencie nie przyłapie go na pomaganiu kotom. Budził się i nie miał pojęcia, czy tego dnia akurat będzie miał trening, czy nie. Czasami czekał, nawet bardzo długo, aby upewnić się, że Rokitnik go nie zabierze. Kocur się nie zjawiał. Wtedy dopiero uczeń był pewny tego, że może na spokojnie wykonywać swoje nowe “obowiązki”. Gdy Rokitnika nie było, szukał on towarzystwa u Świergot, ale czasem przysiadał się także do Maślak, choć kotka ostatnio była jakaś inna. Osowiała. Gdy zmuszał się do zapytania, co się u niej dzieje, ta uśmiechała się tylko i mówiła, że wszystko jest w porządku. On jednak wiedział, że coś jest nie tak. Widział, jak kotka stawiała kroki, widział, że każdy ruch wykonany przez nią jest dla niej po prostu trudny i bolesny. Chciał zapytać wprost o jej chód, ale coś go powstrzymywało. Bał się, że szylkretka się na niego zirytuje, odejdzie. Bał się, że ją urazi, tylko po to, aby na koniec dowiedzieć się, że wojowniczka jest zdrowa, jak ryba w wodzie. Wiciokrzew trzymał te wszystkie pytania w swojej głowie. Były jak stado rozwścieczonych pszczół, które krążyły mu po umyśle. W końcu bardzo lubił Maślak, nie chciał jej stracić nieodpowiednim doborem słów.
Tego dnia Rokitnik się nie zjawił. Był już późny wieczór, a słońce chyliło się ku horyzontowi. Wiciokrzew ziewnął przeciągle, wyciągając się na jednym z posłań w legowisku medyka. Tak bardzo chciał móc spać już tu oficjalnie, bez towarzyszących mu przy tym wyrzutów sumienia. Wiedział jednak, że nie mógł. Nigdy nie będzie mógł – no, chyba że jakoś poważnie zachoruje. Wolał jednak nie poświęcać swojego zdrowia dla kilku nocy spędzonych w towarzystwie Świergot. Zmrużył zmęczone oczy, na chwilę się rozluźniając. Prawie zasypiał, choć wiedział, że nie powinien. Jego myśli powoli znikały na tle czerni, aż w końcu do legowiska nie wkroczył jakiś kot. Wiciokrzew się wzdrygnął, a futro na jego karku stanęło dęba. Otworzył szeroko oczy, udając, że wcale nie zasypia. Myślał, że to Rokitnik po niego przyszedł, ale zamiast burego futra, dostrzegł tylko szylkretowe. Odetchnął z ulgą i podniósł się z miejsca, podchodząc do gościa.
— Mi-Migotko! — zawołał, stając przed zwiadowcą. Wyglądała trochę blado, jakby była czymś wyczerpana. — C-co ci do-dolega? — zapytał, nie widząc żadnych urazów na jej ciele, które pomogłyby mu w doborze ziół. Kotka przez chwilę się w niego wpatrywała, a potem westchnęła:
— Okropnie boli mnie brzuch, w ogóle nie mam apetytu — Wiciokrzewowi od razu zrobiło się żal biednej Migotki. Przyszło mu na myśl, że mogła się czymś struć, co wyjaśniałoby wszystkie te objawy, jednak nie wiedział, jak załagodzić jej ból. Świergot nigdy nie uczyła go jeszcze, jak leczyć zatrucia. Wzrokiem szybko przeskanował legowisko, lecz znajomej, cętkowanej kocicy nie było w pobliżu.
— Zo-zostań tu, do-dobrze? Po-poszukam Świergot — uśmiechnął się słabo, po czym wyminął szylkretkę i wyszedł na obozową polanę. Węszył w powietrzu, lecz żaden trop nie wskazywała na to, że szamanka znajdowała się obecnie w obozie. Jej zapach był zwietrzały, co świadczyło o tym, że musiała ona opuścić obóz. “Nie pójdę jej przecież teraz szukać, coś może mi się stać…” pomyślał, czując, jak narasta w nim niepokój i poczucie bezradności. Wrócił do Migotki, z rozczarowaniem na pysku. — Prze-przepraszam, ale mu-musisz tu po-poczekać na powrót Świe-Świergot — wyjaśnił, po czym wskazał ogonem na jedno z posłań. — Mo-możesz się tu po-położyć i o-odpocząć — zaproponował. Migotka sztywnym krokiem podeszła do niego, a po chwili ułożyła się w kłębek, choć widać po niej było, że doskwierał jej ból. — Przy-przyniosę ci trochę ma-maku
Chciał trochę umorzyć jej ból, chciał, aby kotka się trochę rozluźniła i może nawet zasnęła. Zabrał ze sobą kilka nasion, a następnie położył je przed zwiadowcą.
— Dziękuje — Migotka mruknęła, biorąc je do pyska. Gdy już je zjadła, do legowiska wkroczyła szamanka, trzymając w zębach różnorakie rośliny. Wzrok Świergot od razu przystanął na szylkretce.
— Masz, poukładaj te zioła w składziku, a ja zajmę się Migotką — poleciła. Wiciokrzew zabrał ze sobą zawiniątka, a kątem oka dostrzegł, jak obie kotki rozmawiają. “Jest w dobrych łapach” pomyślał, segregując rośliny.

***

Rankiem, gdy Migotka wybyła z legowiska, w progu spotkała się z kolejnym pacjentem – Malinką. Kotka przywitała się krótko i ruszyła dalej, zostawiając Malinkę pod opieką dwójki kotów. Wiciokrzew, który już od kilku minut siedział obok Świergot, tej nocy musiał oczywiście spać w legowisku uczniów, ale teraz wyglądał na całkiem rozbudzonego. Gdy tylko zobaczył nadchodzącego szylkreta, od razu poderwał się na wszystkie cztery łapy i wyszedł mu naprzeciw. Jego spojrzenie natychmiast padło na ogon kocura, na którym widniała jakaś rana, uraz. Końcówka ogona wyglądała na nieco poharataną, a futro było pobrudzone i w okolicy rany, posklejane krwią. Uczeń zmarszczył brwi, oglądając się uważnie ogonowi.
— Co się sta-stało? — zapytał po jakimś czasie. — Co-coś cię u-ugryzło?
Szylkret poruszył się niespokojnie, spuszczając wzrok na moment.
— Wczoraj… można powiedzieć, że w coś się zaplątałem. To były jakieś śmieci dwunożnych, były ostre — wyznał. Wiciokrzew czuł na sobie wzrok szamanki, oglądała ich z boku, ale siedząc w cieniu, nie odezwała się ani słowem. Westchnął, po czym kiwnął głową.
— Do-dobrze. D-dam ci na to szcza-szczaw — mruknął, nurkując w składziku. Wygrzebał z niego kilka nieco mniej świeższych liści i zaczął przeżuwać je na papkę. Potem nałożył ją na ranę i zgrabnie owinął opatrunek pajęczyną, aby przypadkiem się nie ześlizgnął. — Mo-możesz już i-iść. Gdyby się n-nie po-polepszyło, to przy-przyjdź znowu.

[1043 słów do treningu medyka]

[przyznano 21%]

Wyleczeni: Migotka, Malinka